Verdriet is drie sokken: KinderNacht van de Poëzie

Terug naar lijst

Zaterdag 16 september 2017. Oké, het is dan misschien niet écht nacht, maar zo voelt het wel als je vol verwachting TivoliVredenburg in Utrecht binnenstapt. In de Pandora-zaal is het knus en gezellig, maar er hangt ook een beetje een mysterieuze sfeer, de gordijnen zijn gesloten en de lichten zijn gedempt… Wat voor mooie gedichten zullen we gaan horen vandaag?

Maar de KinderNacht is meer dan alleen poëzie. Vóór de dichters gaan voordragen kunnen alle kinderen aan de slag met muziek schrijven onder begeleiding van een professionele saxofonist, Christaan van der Weij. Mooie klanken om helemaal bij weg te dromen: de fijne en dromerige sfeer zit er meteen goed in! Er kon ook geknutseld worden. Met echte lampjes konden gloeiwormen gemaakt worden voor wat licht in de duisternis, die iedereen daarna natuurlijk mee naar huis kon nemen.

Dan is het tijd voor de dichters. Alle kinderen mochten dichtbij het podium zitten op de bankjes – de ouders op stoelen erachter. Iedereen is muisstil als presentatrice Babs de dichters aankondigt. Ook vertelt Babs dat elke dichter iets spannends heeft meegenomen in een speciale doos. Dat past natuurlijk helemaal in het thema van de Kinderboekenweek 2017: griezelen! Ook worden alle gedichten geïllustreerd door echte cartoon diskjockeys. Weet jij wat dat zijn? Dat zijn illustratoren Floor de Goede en Ckoe die live tekeningen maken bij alle gedichten. Al die mooie tekeningen worden live geprojecteerd op een scherm. Superleuk! Ook aanwezig zijn Jacco Hagen, voormalig kinderdichter van Groningen, die een spannend gedicht voordraagt over een teddybeer met rode ogen, en Ester Naomi Perquin, Dichter des Vaderlands, met een gedicht over een suikerspin op de kermis. Mmm…

Als eerste spreekt Jaap Robben, auteur van onder andere de dichtbundel Als iemand ooit mijn botjes vindt’. Een van zijn ontroerende gedichten gaat over hoe een duim altijd gescheiden is van zijn vier zusters. Zeker in de winter, als de duim helemaal alleen in een want zit… Ook geeft Jaap het publiek in zijn gedicht Letters mee om nóóit letters te vertrouwen: Nee, letters kun je niet vertrouwen / pin ze daarom nooit / op hun woorden vast.

Na Jaap spreekt Diet Groothuis, auteur van de dichtbundel Waar ik ben. Diet heeft ook een aantal spannende gedichten geschreven. Over een draak bijvoorbeeld, maar ook over burenruzies en in het gedicht Dagelijks vertelt Diet: dat spinnen niet mijn mond in vallen / als ik slaap / is me bekend. Toch stofzuig ik ze weg, hun lange poten rennen veel / te hard naar mijn fragiele smaak. Ja, Diet is echt bang voor spinnen, vertrouwt ze ons toe als ze haar ‘enge doos’ openmaakt: daar zit een spin in! En eigenlijk is Diet ook nog bang voor vieze vaatdoekjes, die zitten zo vol met enge beestjes…

Bibi Dumon Tak maakt tijdens de KinderNacht van de Poëzie haar debuut als dichter. Bibi ken je vast wel van al haar mooie non-fictieboeken over dieren, maar dat ze ook geweldig kan díchten over dieren blijkt wel tijdens de Nacht! Maar voordat Bibi gaat voordragen, heeft zij wel iets héél spannends meegenomen. Ze vertelt dat haar honden een onderkaak vonden tijdens een wandeling. Die heeft ze weggegeven, maar wat ze wel heeft meegebracht zijn de tandjes van haar honden, die getrokken moesten worden. Arme honden van Bibi! Maar de kinderen in de zaal weten niet hoe snel ze naar Bibi op het podium toe moeten rennen. Want hondentanden, die zie je echt niet elke dag!
Bibi draagt ook prachtig voor, ze kan geweldig dichten over dieren. Zo vertelt ze over het Russisch muskushert. Een stukje uit dit gedicht: Wanneer de nacht / het licht uit doet / en de duisternis / het land bedekt / dan is het tijd dat hij tevoorschijn komt / en uit zijn sluimering wordt gewekt… Terwijl Bibi dit gedicht voordraagt, speelt Christiaan saxofoon. En dat is mooi! Daar wordt het verhaal over het muskushert nog spannender van…

Ook dichter en schrijver Koos Meinderts is aanwezig op de KinderNacht. Hij blijkt ook ergens heel erg bang voor te zijn: auto’s! Daarom gaat hij gewoon lekker altijd met het openbaar vervoer. Koos heeft ook prachtige gedichten meegenomen, zoals het gedicht Verdriet is drie sokken. Er is altijd een te veel of te weinig. Hoe mooi kan poëzie zijn… Spannend is ook zijn gedicht Akelig stil. Een voorproefje: Het is akelig stil / nergens klinkt een geluid / er klappert geen deur / er rammelt geen ruit…

Bart Moeyaert sluit de KinderNacht af. Hij draagt onder andere een mooi gedicht voor over hoe twee bomen samen toch een bos kunnen zijn, een gedicht over twee broers. Zijn gedicht Goeienacht is een mooie om mee af te sluiten. Een kind wordt voorgelezen door mama. Een stukje: Ze leest me een verhaal / over de maan boven een land / waar alle mensen wonen / in een nachtblauw ledikant. / Het einde – moet ik zeggen / heb ik nog nooit gehoord, / maar zacht – dat weet ik zeker, / is vast het laatste woord.

Wat was het mooi, de KinderNacht van de Poëzie. En wat heeft iedereen ademloos zitten luisteren naar al die grappige, spannende en ontroerende gedichten. Op naar nog vele fijne edities!

Lizan.

Copyright foto’s: Michael Kooren. 

.
.