Over Virginia Woolf, een familiegeheim en een eigenzinnige broer

Terug naar lijst

INTERVIEW MET RINDERT KROMHOUT OVER SOLDATEN HUILEN NIET

 

Weet jij wie Virginia Woolf is? Nee? Dat is niet zo gek, want ze is al heel lang geleden gestorven. Op 28 maart 1941 pleegde ze zelfmoord door haar zakken te vullen met stenen, en zich te verdrinken in de rivier vlak bij haar huis. Virginia Woolf is een heel beroemde schrijfster. Waarom ze zo beroemd is geworden? Misschien door die tragische zelfmoord, maar natuurlijk vooral door haar boeken. Ze schreef boeken voor volwassenen en haar bekendste boek is ‘Mrs. Dalloway'. Het gaat over de voorbereidingen die Clarissa treft voor een feest. Het verhaal reist heen en weer in de tijd en je leeft elke keer mee met een ander personage in het verhaal. Als één van de eerste schrijvers schreef Virginia uitgebreid over de gedachten en gevoelens van haar hoofdpersonen.
Rindert Kromhout (al 30 jaar schrijver van o.a. de boeken over Erge Ellie, Nare Nellie, Bil en Wil, Kleine Ezel) heeft nu een boek geschreven over de neefjes van Virginia Woolf.

In ‘Soldaten huilen niet' vertelt Quentin Bell, haar jongste neefje, zijn verhaal. Quentin wil net als zijn tante schrijver worden. Hij belooft zijn broer Julian dat hij een boek over hem zal schrijven als zijn broer eerder dood gaat dan hij. Julian, met wie Quentin een heel hechte band heeft, kiest ervoor om te gaan vechten in de Spaanse burgeroorlog en zegt dat Quentins boek dan maar Soldaten huilen niet moet heten. Dan weet je al een klein beetje wat er gebeurt in het boek, maar daarnaast is er ook nog een groot familiegeheim dat ontdekt wordt!

Waarom heb je dit boek geschreven? Het is heel anders dan je andere boeken.

Dit boek overkwam me. Ik bezocht tijdens een reis naar Engeland Charleston Farmhouse, dat is het buitenhuis van Virginia's zus, de schilderes Vanessa Bell. Toen ik op het landweggetje door dat mooie Engelse landschap reed en in de verte het huis zag liggen, dacht ik: dit zou wel eens een bijzondere middag kunnen worden. En dat was ook zo, ik werd betoverd! Dat huis is zo bijzonder, zo mooi, zo sfeervol. Alles is beschilderd, bestempeld, overal hangen schilderijen en elk plekje muur is gebruikt, van de muur rondom de haard tot en met de badkamer. Maar meer nog dan het huis, spraken mij de verhalen aan over de mensen die hier hebben gewoond. Thuis ben ik alles, alles gaan lezen en herlezen van en over Virginia Woolf en de mensen om haar heen. En toen wist ik, dit boek móet ik schrijven!

‘Soldaten huilen niet' gaat over Quentin en Julian Bell , die in dit huis opgroeiden. Wat is zo bijzonder aan Quentin en Julian?

Hun leven was, zeker voor die tijd, heel ongewoon. Ze groeiden op tussen kunstenaars en schrijvers. Ze zagen volwassenen, die leefden zoals ze wilden leven. Sommige waren niet getrouwd, hadden meerdere relaties of homoseksuele relaties. Maar voor Quentin en Julian was dat allemaal heel gewoon. En ik vind het heel mooi wat deze volwassenen Quentin en Julian leerden. Zij hielden hen steeds voor dat je moet geloven in jezelf, dat je altijd vragen moet blijven stellen. En vooral dat je je eigen weg moet gaan in het leven. Julian doet dat ook, hij gaat in de Spaanse burgeroorlog meevechten. Zijn ouders vinden dat echt niet leuk, maar ze laten hem wel gaan.

Wat het boek zo bijzonder maakt, zijn de gesprekken die Quentin heeft met Virginia over het schrijven; hoe kwam je op dat idee?

Quentin wilde schrijver worden (de echte Quentin Bell heeft ook een aantal boeken op zijn naam staan) en zijn tante is misschien wel de beroemdste schrijfster van de 20ste eeuw, dus dan is het logisch dat zij met elkaar praten over schrijven. Quentin wil graag leren van zijn tante en dat gaf mij de kans om te vertellen over de kunst van het schrijven.

Maar goed ik dwaal af. Je mag best afdwalen als je een verhaal schrijft, heeft tante Virginia me geleerd, als je maar goed in de gaten houdt hoe je terug moet gaan naar wat je eigenlijk aan het vertellen was. En dat uitstapje moet natuurlijk wel van belang zijn voor wat je de lezer duidelijk wilt maken, anders kun je het net zo goed weglaten.(blz. 13)

Wat was de moeilijkste passage om te schrijven?

De passage waarin Quentin vrijt met Emma was lastig. Hoe schrijf je dat op? Het moest natuurlijk niet te preuts, te netjes, maar ook niet te grof worden. Ik hield ook rekening met Quentins karakter. Hij is verlegen. Heel anders dan zijn broer Julian. Die adviseert hem over zoenen en meisjes en is veel brutaler, meer een macho.
 

Ook dit lost Rindert mooi op met een greep uit Virginia's schrijfadviezen:

‘Waarom schrijf je "spul"?' vroeg tante Virginia. ‘Het heet sperma.' ‘Ik voel me ongemakkelijk als ik "sperma" schrijf,' zei ik. ‘Omdat het over jezelf gaat?' ‘Ja. Ik vond dit toch al een lastige scène. Zo intiem, alsof de lezer me bloot kan zien.' ‘Een schrijver die zich niet ongemakkelijk durft te voelen, schrijft veilige, laffe boeken,' zei Virginia. ‘Doe dat niet, schrijf "sperma"'.(blz. 190)

Wat is jouw favoriete personage in dit boek?

Lady Ottoline Morrell. Alles aan haar is overdreven: hoe ze eruit ziet, hoe ze praat, alles. Als ze binnenkomt zie je eerst haar hoed, een enorme hoed met struisvogelveren, dan een hele tijd niets en dan pas de rest van Ottoline. Ze zegt niet 'Vrienden!', maar 'Vrrrienden!!!' Als ze in een restaurant eet, klimmen de obers op de tafels om haar beter te kunnen bekijken. Maar ze heeft een hart van goud en heeft alles over voor de kunstenaars waar ze van houdt.

Rindert houdt sowieso van zijn personages en hij brengt ze dicht bij je. Want Quentin en Julian groeiden op in een andere tijd, maar als je dit boek leest, dan lijken het vrienden die je zo even zou kunnen sms'en...

Marjolein.
 

.
.