Leesfeest-les

Terug naar lijst

Stel je zit in de derde van het VWO en je wordt gevraagd om een recensie voor Leesfeest te schrijven. Dat is natuurlijk best leuk: je eigen recensie op internet, maar hoe schrijf je zo'n recensie....?

Marjolein van Leesfeest gaf een les over het schrijven van recensies aan de leerlingen van het IJsselcollege in Capelle a/d IJssel. Het was een leuke les aan een klas vol lezers en niet-lezers. En deze 3 VWO klas was absoluut geen duf klasje! Ze wisten echt wel wat ze wilden en hadden overal een eigen mening over. Super goed, natuurlijk. Laat maar horen die mening. Alleen moesten ze die mening nu eens niet laten horen, maar opschrijven. Dat leek misschien een eenvoudig klusje. Maar ja, wij van Leesfeest stellen natuurlijk wel zo onze eisen aan de recensies die we op onze site plaatsen, zoals:
* het mag géén saai en toen en toen verhaaltje worden,
* je mag niet het eind verklappen, want dan wil niemand het meer lezen,
* je moet wel goed uitleggen waarom je een boek goed of stom vond,
* je moet opschrijven hoe het geschreven is, wat de stijl van het boek is,
* je moet...

Kortom, het valt echt nog niet mee om een goede recensie schrijven!
En daarbij komt ook nog dat ze van hun docent de boeken in de oorspronkelijke taal moesten lezen. Dus lazen deze leerlingen de boeken in het Engels, Duits, Frans en zelfs in het Spaans!
 

Na een paar weken belandden één voor één de recensies in onze mailbox. En de beste drie hebben we nu hieronder op de site gezet.

Veel leesplezier!

En natuurlijk bedanken wij de hele klas van het IJsselcollege voor hun enthousiasme en vooral Amber, Boi, en Masja voor hun geweldige recensies!
 

De ergernis van ieder kind... School

"Ik haat school... Ik haat het meer dan wat ook in de wereld. En zelf nog meer dan dat... Ze (de school) maakt me het leven rot."

Dit is een beetje de rode draad van het verhaal... Het verhaal gaat namelijk over een jongen genaamd Grégoire en hij heeft een zeer grote haat aan school. Hij gaat elke dag met buikpijn naar school en als hij op school is heeft hij het gevoel dat hij bijna stikt. Van de geur van school alleen al wordt hij al misselijk. Tegen vieren begint de buikpijn te verdwijnen en als hij op zijn kamer is, is de buikpijn helemaal verdwenen. Maar zodra zijn ouders thuiskomen, begint de bal in zijn buik weer te groeien. Zijn ouders maken constant ruzie over hem en daar heeft daar genoeg van. ‘Ik heb er genoeg van. Ik heb er zó genoeg van. Je hebt geen idee hoe genoeg ik ervan heb.' Op zulke momenten gaat hij het liefst op zijn kamer zitten of bij zijn opa in de schuur zitten knutselen...

Het is een beetje kinderlijk geschreven, bijvoorbeeld vriendjes in plaats van vrienden en er wordt veel uitgelegd. De schrijfwijze boek doet me een beetje denken aan Toveren met de boze heks van Hanna Kraan. Kinderlijk, maar toch leuk.

Over het algemeen vond ik het boek wel goed, maar door de langdradigheid van Gavalda wordt het soms wel een beetje saai. Er wordt soms wel 3 of 4 bladzijden verteld over 1 onderwerp, waardoor het lezen na de 2de bladzijde lichtelijk vervelend begint te worden. Desalniettemin kreeg ik toch nergens het gevoel van ‘en nu ga ik stoppen, want ik vind dit te lang duren', ik wilde wel eerst het hoofdstuk uit hebben voor ik het boek weglegde. Als een soort van cliffhanger, maar dan door het hele boek heen.

Het verhaal zou echt gebeurd kunnen zijn, maar door de vele spreekwoorden en beeldspraken lijkt het in mijn ogen of er een beetje te veel over na gedacht is. Wat me opviel in het boek is dat, ondanks de kinderlijke schrijfwijze, het toch zo geschreven is dat men zich kan inleven in Grégoire.

 

'Guus'
Anna Gavalda
Uitgeverij van Goor, 2007
ISBN 9782848680729

Amber.

***
 

'Ich glaub, ich hab mich verliebt'.

Lisa is verliefd. Ze is dolgelukkig met John, een jongen die ze op de kermis heeft ontmoet. John is een jongen van 17 jaar oud, oorspronkelijk komt hij uit Jamaica. Hij is in Duitsland om te werken in de bouw, dat doet die met een paar vrienden die ook uit Jamaica komen. Haar moeder vind het helemaal niks dat John niet gewoon uit Duitsland komt. "Kannst du keine Deutsche Freund finden?" zei ze. Lisa was woedend, hoe kon haar eigen moeder nou haar vriend niet goed genoeg vinden. Alles zat tegen, maar het werd er niet beter op. John was in gevaar, nee niet zomaar een gevaar, het kon zijn leven kosten...

Ralf Thenior heeft zijn Duitse boek op een waar gebeurd verhaal gebaseerd. Het verhaal zou precies zo gebeurd kunnen zijn.

Het boek heeft 88 bladzijde en bestaat uit 4 hoofdstukken. In de hoofdstukken werden de dagen die Lisa meemaakte helemaal beschreven, het begon saai, Lisa heeft het eerste hoofdstuk alleen maar over een saaie zondag in juni verteld. Daarna kwam er steeds meer verhaal in, de dagen werden korter beschreven en Lisa ontmoette al heel snel John.

Daarna zat de spanning er goed in want je weet dat het niet goed gaat aflopen door de titel Zerbrochene Träume. Je volgt het verhaal vooral vanuit Lisa maar soms ook vanuit haar moeder en John. Daardoor leef je helemaal mee met het verhaal, vooral door Lisa. De personages zijn goed uitgewerkt. Ook was het erg goed te begrijpen, Zelf ben ik een meisje van 15 die niet echt super goed Duits kan, maar ik begreep wel alles. Natuurlijk snapte ik sommige woorden niet, maar de hoofdlijnen wel.

'Zerbrochene Träume'
Ralf Thenior
Ravensburger Buchverlag, 2003
Band 52239 - Short & Easy
ISBN 3 473 52239 2

Masja.

***
 

The Falklands War is een boek over de achttienjarige Mick Jones. Hij woont bij zijn moeder in Liverpool. In Liverpool is bijna niks te doen voor jongens van zijn leeftijd. Hij kan nergens werk vinden omdat hij zijn school niet heeft afgemaakt. Uiteindelijk besluit hij om zich aan te melden bij het leger. "I'am going to join today. In the army I'll have something to do and a good wage". Hij wordt aangenomen bij het leger en hij weet nu eindelijk hoe het is om ergens voor te werken. Eenmaal in het leger begint hij zich op te werken van normaal soldaat tot een bijna perfecte soldaat. Hij heeft alles wat het leger nodig heeft: spieren, stevige bouw, tactisch inzicht en geen angst. Tijdens een oefening valt hij op bij iemand die soldaten zoekt voor de rode baretten. Hij besluit om het aan te gaan en vanaf hier worden de trainingen steeds zwaarder. Het is leuk, dat er echte rangen zijn gebruikt en bepaalde groepen binnen het (geschreven) leger. Dit is een pluspuntje vind ik voor het realistisch schrijven.

Ik vind het verhaal geloofwaardig geschreven. Alles wat hij denkt en doet komt realistisch op mij over en ik heb mezelf ook echt in kunnen leven in het verhaal. Het taalgebruik is ook goed. Er worden af en toe wel wat moeilijke woorden gebruikt maar door de zin nog een keer te lezen begrijp je het weer.

De emoties van Mick en zijn moeder worden niet uitgebreid beschreven. ‘Mick's mum was silent for a moment, then she looked up at him. She brushed the tears from her face and forced herself to smile'. Dit soort momenten mag van mij een stuk uitgebreider, het lijkt nu net alsof de emoties niets voorstellen. De emoties worden beter en uitgebreider beschreven vanaf het moment dat Mick echt in de oorlog zit. Het gebruik van uitdrukkingen en expressies vind ik dus wisselend. Om goed te begrijpen wat ik bedoel kun je het verhaal het beste zelf lezen.

Ben jij in voor een duidelijk en leesbaar boek en kruip jij graag in de huid van een supersoldaat? Of houd je meer van een boek over een tiener die het thuis niet meer uithoudt?

Of ga je het liefst voor een beetje een agressief boek? Dan vind je in The Falklands War een erg goed boek. Ik vind het een aanrader. Het boek is spannend om te lezen omdat de oorlogsmomenten goed en duidelijk zijn beschreven. Je krijgt door dit boek te lezen stukje bij beetje ook meer te weten over mensen die het leger ingaan en hoe daarna met hen verdergaat.

'The Falklands war'
Arthur Gordon
Uitgeverij Wolters Noordhoff Longman, 1988
ISBN 90 01 01752 5

Boi.

.
.