Ik kan me een leven zonder schrijven niet voorstellen

Terug naar lijst

Mieke van Hooft schreef haar vijftigste kinderboek
Mieke van Hooft wist al op haar zesde dat ze schrijfster wilde worden. Ze hield veel van lezen, maar in het dorp waar ze woonde was geen bibliotheek. Ze kon alleen boeken lenen uit de schoolbibliotheek en die had ze al snel allemaal uit. ‘Ik ben eigenlijk uit nood gaan schrijven. Toen ontdekte ik hoe leuk schrijven was en ik ben er nooit meer mee gestopt.' Mieke van Hooft vertelt over schrijven, inspiratie en (uiteraard) over haar vijftigste boek.

Nog nooit zo blij geweest
Mieke schreef haar eerste boek toen ze twaalf jaar was. De uitgever naar wie ze het opstuurde, wilde het niet uitgeven. ‘Maar ik gaf het niet op. Na een week huilen ben ik gewoon aan een tweede boek begonnen. Uiteindelijk had ik drie boeken geschreven die nooit uitgegeven zijn, voordat mijn eerste boek werd uitgegeven.' Mieke was 23 toen haar droom uitkwam: ‘De dag dat ik hoorde dat mijn boek werd uitgegeven, was de mooiste dag uit mijn leven. Nog nooit ben ik zo blij geweest. Toen ik de dag daarna wakker werd, dacht ik dat ik het gedroomd had. Maar het was echt waar!'

Vijftig boeken
‘Vorig jaar, toen ik op vakantie was, dacht ik ineens bij mezelf: hoeveel boeken zou ik nu eigenlijk geschreven hebben? Ik ging mijn boeken tellen en ontdekte: verhip, dit wordt mijn vijftigste boek! Dat had ik me helemaal niet gerealiseerd. Eigenlijk is het een wonder dat ik vijftig boeken heb geschreven, want na ieder boek heb ik een enorm writersblock. Dan roep ik: "Ik kan nooit meer schrijven, ik kan niets meer verzinnen". Mijn familie lacht daarom, ze weten inmiddels wel dat ik daarna toch weer ga schrijven. Maar in het begin denk ik dat het echt niet meer gaat lukken. Ik heb veel tijd nodig om los te komen van het boek dat ik daarvoor geschreven heb: daar ben je een jaar heel intensief mee bezig geweest en dat moet je dan weer los laten. Die vijftig boeken zijn er dus niet zomaar gekomen. Schrijven is hard werken en goed je best doen. Maar het is een mooi aantal om even bij stil te staan.' En dat doet Mieke dan ook. Uitgeverij Holland, waar haar meeste boeken zijn uitgegeven, organiseert een landelijke taartenwedstrijd. Er is ook een wedstrijd in Wageningen, waar Mieke woont. En zelf geeft Mieke een high tea voor haar familie, vrienden en collega's die haar tijdens het schrijven van al die boeken hebben gesteund.

Woedend zwart
Haar vijftigste boek is Woedend zwart. ‘Ik ben ontzettend blij met dit boek. Het was een moeilijk boek om te schrijven. Het gaat over seksueel misbruik, een zwaar onderwerp. Ik heb er lang over nagedacht. De hoofdpersoon, Tom, houdt van schilderen: hij beschildert oude meubels. Hij geeft alle kleuren een naam: appeltjesgroen, strakke luchten blauw. Daar komt ‘woedend zwart' ook vandaan. De meester van Tom schildert ook. Tom komt steeds vaker bij hem thuis en er ontstaat iets tussen hen. Dit is een relatief nieuw onderwerp. Er zijn wel boeken over seksueel misbruik, maar de situatie van een onderwijzer met een jongetje ben ik nergens tegengekomen. Terwijl het veel voorkomt.'

Geen leven zonder schrijven
‘Ik kan ontzettend veel van mezelf kwijt in mijn boeken, vooral in mijn boeken voor kinderen van tien jaar en ouder. Veel van deze boeken gaan over maatschappelijke problemen, waarbij ik me betrokken voel. Ik heb bijvoorbeeld boeken geschreven over pesten ('Kijk naar je eigen', 1979, 'Treiterkoppen', 1995) en over zinloos geweld ('Geen geweld', 2000). Aan de ene kant schrijf ik een beetje vanuit de gedachte dat ik graag zou willen dat iedereen over een bepaald onderwerp leest of nadenkt, aan de andere kant vind ik het ook heel leuk om zelf een wereld te bedenken waarin ik de baas ben. Daarnaast houd ik ook van het schrijven op zich, het bezig zijn met taal. Ik schrijf mijn verhalen met pen en papier: dan heb ik het gevoel dat het hele boek uit mij komt. Ik voel me dan net een spinnende poes in de zon. Ik kan me een leven zonder schrijven niet voorstellen.'

Schrijftips
Heeft Mieke misschien nog schrijftips voor Leesfeest-lezers die ook schrijver willen worden?
‘Schrijven is een vak dat je moet leren. Als je een goede voetballer wilt worden, moet je ook oefenen. Dat moet dus ook als je schrijver wilt worden. Je moet veel lezen en goed kijken hoe andere schrijvers hun verhaal opbouwen. Eigenlijk moet je in het begin de kunst een beetje afkijken. Het is een kwestie van doen. Ook is het belangrijk om je af te vragen: wil ik schrijver zijn omdat ik beroemd wil worden, of omdat ik zo van schrijven houd? Als je diep van binnen weet dat je van schrijven houdt, dan ben je op de goede weg. Schrijven is een ontzettende klus, het is hard werken, en als je dat niet wilt, dan moet je het niet doen. Als je er echt van houdt, dan laat je je niet ontmoedigen door afwijzingen.' Daar is Mieke zelf het levende bewijs van. ‘Ik wilde echt schrijfster zijn. Ik vroeg me niet zozeer af óf ik ooit schrijfster zou worden, maar wannéér ik het zou zijn. Het is niet alleen een kwestie van geluk, maar voor een heel groot deel doorzettingsvermogen.' Mieke is nog niet met haar 51ste boek begonnen, maar ze gaat zeker door met schrijven. ‘Ik ben kinderboekenschrijfster in hart en nieren.'

Eefje.

'Woedend zwart'
Mieke van Hooft
UItgeverij Holland, 2008
ISBN 978 90 251 1049 9

 

.
.