Uit het schrijversleven van...Tanneke Wigersma

Terug naar lijst
 

Het niet fijne van schrijven

Schrijven is fijn. Schrijven is heerlijk, vooral het krijgen van een idee is fijn. Dat is alsof je chocola eet. Tenminste zo werkt het bij mij. Ik voel me blij en prettig als ik schrijf en ik wil dat het gevoel nooit meer ophoudt. Het verhaal zit in mijn hoofd en is helemaal rond en af.

Als ik het idee op papier ga zetten, blijkt vaak dat er nog veel moet gebeuren. In mijn hoofd klopte het verhaal helemaal, maar zodra ik begin te schrijven ontbreken er overal stukjes. Er zijn nog saaie momenten en de hoofdpersoon weet nog niet helemaal wie ze is. Dus aan het werk!

Maandenlang ben ik aan het schrijven en schrappen. Langzaam ontstaat het verhaal dat als idee in mijn hoofd opkwam. Het is een beetje anders geworden en dat is een fijne verrassing. De hoofdpersoon doet dingen die ik niet had verwacht en het einde blijkt ineens eng in plaats van romantisch. Maar nu is het af, want alles staat erin.

En dan…Dan komt bijna het niet fijne van schrijven.

Ik stuur mijn verhaal op naar de uitgeverij waar mijn redacteur werkt. Een redacteur is een aardig iemand die veel van boeken houdt en er ook veel van weet. Hij, in mijn geval, kijkt of het boek leuk genoeg is en spannend als het spannend moet zijn. Hij kijkt ook of het wel goed geschreven is. Maar….hij heeft het erg druk, want hij moet ALLES lezen. Van alle schrijvers en van alle mensen die nog schrijver willen worden.

En dan komt het niet fijne van schrijven. Het wachten. Het wachten tot de redacteur je verhaal gelezen heeft.

Als jij DIT leest ben ik aan het wachten. Mijn verhaal heb ik uitgeprint en op de post gedaan. Het ligt NU op het bureau van mijn redacteur. Hij is mijn laatste stap naar de rest van de wereld. Als hij het niet goed vindt, wordt mijn verhaal geen boek en zal niemand het lezen. Als hij het wel goed vindt, gaat mijn boek de hele wereld veroveren. Hoop ik.

Ik probeer heel erg niet te wachten en ga andere dingen doen. Zoals boeken lezen. Of een column schrijven en nog meer boeken lezen. Lezen, lezen, lezen. Ondertussen moet ik mijn best doen om hem niet te bellen. Ik wil zo graag vragen: ‘Heb je het al gelezen?’ ‘Ga je het bijna lezen?’ En vooral: ‘Vind je het mooi?’

Vanmorgen kreeg ik een mail van hem! Hij heeft het heel erg druk, maar hij zal volgende week vertellen wat hij er van vindt. Nog één week wachten….Dan weet ik het….Of mijn verhaal een boek wordt of niet.

.
.