Uit het schrijversleven van...Niki Smit

Terug naar lijst
 

Een mailtje van Marita van mijn uitgeverij De Fontein. Of ik een stukje wil schrijven voor Leesfeest over hoe mijn dag als schijfster er uitziet. Nou, vandaag moet ik bijvoorbeeld heel hard doortikken want ik heb een deadline. In het mailtje staat ook dat ze snappen dat ik druk ben en dat ik zelf mag weten wanneer ik het aanlever. Ik open een nieuw document.

Er belt een vriendinnetje om te klagen over het weer: natte sneeuw. Wat ik aan het doen ben. Zit in m'n pyjama, het is 12.34 uur, zoentips voor in het zwembad te tikken. 'Waar zijn we mee bezig? We moeten naar de uitverkoop in Parijs!' piept m'n vriendin. Goed plan, toevallig zag ik net mooie, te dure Louboutins op internet. En dat terwijl ik zo hard door moet tikken.

Vorige week een interview gehad voor het AD. Anderhalf uur over shoppen gepraat. Ik bedenk dat mijn shop-imago een beetje uit de hand loopt. Bel dezelfde vriendin om te vragen waarom iedereen meent dat ik alleen maar aan shoppen kan denken. 'Kijk even op je website', zegt ze. 'En ook even in je kledingkast.' Oh ja. Ik besluit dat ik vanmiddag naar boekhandel Donner moet voor een stapel modeboeken zodat ik wat meer diepgang in de gesprekken aan kan brengen.

Ik moet maar even pauze nemen. Plof neer op de bank en pak de folder van mijn lievelingsmerk Sonia Rykiel. Tik ik daar mijn lievelingsmerk? Ik heb gisteren nog gezegd dat ik merken helemaal niet belangrijk vind. Wat is dat toch? Ik word vooral vrolijk van de dromerige wereld van Rykiel. Haar collectie is voor mij een soort sprookje. In oktober ben ik tijdens de Fashion Week in Parijs illegaal binnengeslopen bij haar show. Zo fantastisch dat ik tranen in m'n ogen had. Tranen! Blader verder en bedenk dat ik echt naar de uitverkoop moet in Parijs voor het vest met een gezichtje en bedenk meteen daarna ook dat ik op zou houden met mijn kleding fetisj. En ik moet schrijven, dat ook.

Terug naar m'n computer om de prijs van het vest met een gezichtje op te zoeken. Een vriend belt omdat hij gisteren een hele groep aan het schaterlachen heeft gekregen, door mij. Pardon? Oh ja. Ik heb hem ooit uitgelegd dat ik voor mijn toenmalige vriendje 3 soorten kleding had: Kleding die bij hem bekend is. Kleding waarvoor ik nog een goed moment moet vinden om het op te biechten. En kleding waarvan hij het bestaan nooit te weten zal komen omdat ik die alleen maar draag als hij het niet ziet. 'Zooo Niki', lacht deze vriend. Ja ja, zo Niki…

Voordat ik echt hard ga werken, gluur ik nog even op www.soniarykiel.com. Wat zie ik? Een overzichtstentoonstelling van 40 jaar Rykiel in Parijs. Daar moet ik dus bij zijn. Kan ik dan mooi combineren met het vest met een gezichtje en de schoenen.

Terwijl ik deze column nog even door kijk, belt de buurvrouw aan met het AD. Snel blader ik naar het artikel. De kop luidt: 'Niki Smit is erfelijk belast met het Shop-gen'.

Mijn vriendin smst: geweldig artikel, helemaal Niki! M'n moeder belt om te zeggen dat ze me zo niet opgevoed heeft en m'n vader klaagt of ik niet iets slimmers over hem had kunnen zeggen. Een andere vriendin feliciteert me met mijn nopjesvest van Comme des Garçons voor H&M, heb ik aan op de foto. Ze zegt dat ze het vest ook graag had willen hebben, maar vond het een idioot idee om rond acht uur 's morgens tussen de shopverslaafden voor de H&M te gaan staan.

Ik zucht.
 

.
.