Uit het schrijversleven van...Janneke Schotveld

Terug naar lijst
 

Theelepeltje

Bijna iedere week ga ik op bezoek bij scholen. Kinderen stellen mij dan altijd een heleboel vragen. In iedere klas zit er wel een vraag tussen die ik nog nooit eerder gehoord heb. Bijvoorbeeld: hoeveel komma’s zitten er in je boek? Heb je wel eens een vogelspin vastgehouden? Hoe krijg je karton ín de kaft? Ben je ooit in Afrika geweest?

Er zijn ook vragen die me juist steeds weer gesteld worden. Zoals: wat vind je zelf je mooiste boek? Hoe oud ben je? Wat is je lievelingsdier? En met stip de Meest Gestelde Vraag: hoe kom je op het idee? Bij die laatste vraag vertel ik altijd over het theelepeltje. Vroeger had ik een klein zilveren theelepeltje met een molen. Aan die molen zaten wiekjes die echt konden draaien. Mijn verhalen hebben alles met dat theelepeltje te maken. Om een verhaal te kunnen vertellen, heb ik namelijk altijd een theelepeltje echtheid nodig. De rest verzin ik erbij, soeplepels vol. Maar dat ene theelepeltje echtheid brengt me op een idee. Soms gebeurt het in de trein, als ik doe alsof ik lees maar stiekem een gesprek afluister. Of als ik een klein artikeltje in de krant lees. Als ik een film kijk, een van mijn leerlingen iets geks vertelt, of als de buurjongens mijn kippen stelen.

Ja, dat is echt gebeurd! Mijn twee kippen, ze heten Kip en Kip, lopen altijd los. Hele avondvierdaagsen leggen ze iedere dag af. Zo kwamen ze ook een keer bij mijn buurjongens terecht. Ik woon op een boerderij, dus de buren zijn niet om de hoek. Het was een flinke tippel geweest. Die buurjongens hadden Kip en Kip wel vaker zien wandelen en dachten dat het zwerfkippen waren. Dus toen ze hun erf op wandelden, werden ze gegrepen en in een hok gezet. Dat vonden ze niet leuk, gewend als ze zijn om van zonsopgang tot zonsondergang te wandelen. Als de zon ondergaat komen ze terug in mijn (eigenlijk hun) tuin en gaan ze op stok. Nu kwamen ze dus niet meer terug. Drie lange nachten bleven Kip en Kip weg. Tot ik op het idee kwam om eens bij wat buren langs te gaan. En jawel, daar zaten ze, zij aan zij, treurig voor zich uit tokkend. Omdat ze steeds probeerden te ontsnappen, hadden de buurjongens hun vleugels geknipt. Arme Kip en Kip!

Nu lopen ze weer vrolijk rond, met geknipte vleugels. Naar de buren gaan ze niet meer, ze kijken wel uit. Maar ik heb er weer een theelepeltje bij. Twee geknipte kippen, zielig in een hok. Daar weet Superjuffie wel raad mee!

Janneke Schotveld.

Superjuffie heeft ook een eigen website!.
 

.
.