Uit het schrijversleven van...Saskia Halfmouw

Terug naar lijst
 

Het gaat gewoon vanzelf

De afgevallen naalden van de kerstboom kriebelen in mijn sokken. Dus de deur uit met die boom!

Er kriebelt vanbinnen al meer dan genoeg. Ik heb zin om weer achter mijn tekentafel te zitten in dit nieuwe jaar. Het is zo fijn om weer lekker te gaan tekenen. Er liggen leuke nieuwe verhalen te wachten van Paul van Loon – over ‘Foeksia de miniheks’ – en Vivian den Hollander – over de ‘Voetbalsterren’ – en over ‘Kaat en Ko’.

En als ik niet op mijn werkplek zit, tegenwoordig met een jonge hond onder de tafel als voetenwarmer, kan ik het niet laten om waar dan ook wat tekenende bewegingen te maken. Vroeger al stonden mijn schoolagenda’s en schriften ook helemaal volgetekend.

Het gaat gewoon vanzelf.

Op een beslagen spiegel. Op een vieze auto. Met mijn racket in het zand op de tennisbaan. In een vers laagje sneeuw op de tuintafel met een koude vinger. In het stevige strandzand langs de branding. Op de stoeptegels met krijt. Op de ramen van ons huis met een witte stift.

Deze tekeningen verdwijnen allemaal weer, ze worden opgeslokt door de zee, smelten weg met de sneeuw, spoelen weg door een regenbui of worden uitgeveegd door tennisschoenen.

Buitenshuis schets ik ook veel in een van de vele schetsboekjes, waarvan ik er altijd eentje bij me heb. Langs het voetbalveld, op een terras, op het strand, in een museum, in de trein. Er valt zoveel te zien om je heen. En behalve dat ik dat wil vastleggen met mijn potlood, heb ik er misschien ook nog eens wat aan. Sommige mensen zijn ideale modellen, met een uiterlijk dat ik zelf nauwelijks had kunnen verzinnen. Stiekem registreer ik hen.

De afgelopen 25 jaar heb ik voor veel kinderboeken de illustraties gemaakt. Altijd voor verhalen die auteurs bedachten. Paul, Vivian, Wieke, Hans, Leny, Henk en vele anderen schreven mooie verhalen en bij mij kwamen daarna de beelden vanzelf al schetsend naar boven. De Effies, een miniheks, monsters en griezels, de prinses van Ploenk en al die kinderen met een geheim.  Ze kwamen als het ware bij mij op de rand van mijn tekentafel zitten.

Maar met al die volle schetsboekjes begon het bij mij ook te kriebelen om eens een eigen boek te maken. Met alleen tekeningen, waarop veel te zien is. Bij uitgeverij Leopold vonden ze dat gelukkig een goed idee.

Dus al die spelende, voetballende, lezende, schaatsende kinderen, met hun honden, ouders, op de markt, in het museum, in de bieb en op het strand komen nu samen in mijn eerste soloboek, dat in januari 2018 verschijnt: ‘Zaterdag’.

En daar krijg ik na 25 jaar illustreren extra fijne kriebels van. Net alsof het weer mijn eerste tekenopdracht is.

Ik wens jullie allemaal een heerlijk lees- en tekenjaar toe!

Saskia Halfmouw. 

.
.