Uit het schrijversleven van...Roxanne Wellens

Terug naar lijst
 

Over schrijven en andere enge dingen

Er is een reden dat mijn eerste boek Te waar om mooi te zijn heet, in plaats van Te mooi om waar te zijn. Ik weet ook wel dat het spreekwoord is omgedraaid.
Ik schrijf niet over dingen die maar half waar zijn, of helemaal verzonnen. Ik schrijf alleen over de waarheid, alles wat écht is. En die waarheid is soms helemaal niet mooi!
Schrijven is het engste wat er is. Want wanneer ik schrijf, kan ik niet liegen. Soms vind ik dat jammer, maar meestal ben ik er blij om.

Het leven is niet altijd lief en vrolijk. Het is zelfs vaak hard en het kan heel veel pijn doen. Wanneer je huisdier sterft bijvoorbeeld. Of wanneer je slecht nieuws te horen krijgt.
Zo hoorde ik een paar weken terug dat er brand was uitgebroken in ons huis. Toen de vlammen geblust waren en we dachten dat iedereen veilig was, kwam onze poes luid mauwend aangelopen. Haar vacht was helemaal verbrand, en op haar snuit zaten veel wonden. Ik heb haar zo snel ik kon naar de dierenarts gebracht en gelukkig overleefde ze het ongeval.
Toen ik haar verbande lijfje in mijn armen hield, besefte ik hoe snel alles verandert. Het huis dat mij altijd beschermd heeft, kan verdwijnen als een zandkasteel bij hoogtij. Onze lieve poes zweefde van het ene op het andere moment tussen leven en dood.

Als zoiets je overkomt kun je heel boos worden op de wereld. Waarom gebeurt dat nu net bij mij? Maar zoals ik het zie, kan je er ook uit leren. Schrijven heeft mij geleerd dat het leven heel veel pijn kan doen, maar dat het nóóit oneerlijk is. En daarom hou ik zoveel van het leven. Daarom schrijf ik er zoveel over.

Wat er toen met die brand is gebeurd, heeft mij geleerd dat ik te weinig geniet van alle kleine dingen. Dat ik te weinig kan lachen om mezelf en mijn “problemen”. En dat alles wat vandaag vanzelfsprekend is, er morgen al niet meer kan zijn.

Alles wat er in jouw leven al is gebeurd en nog gaat gebeuren, heeft een reden. Dat geloof ik echt. Ik heb al veel mensen horen zeggen ‘dat het leven niet eerlijk is’, maar dat is het wel. Het is juist héél eerlijk. Zo eerlijk dat wij soms moeten liegen om het draagbaar te maken. Het is maar hoe je het bekijkt. Het leven is zowel de brand als de brandweermannen die hem kwamen blussen. Het is zowel de verbrande poes als onze honden die ongedeerd zijn gebleven. Het is zowel het puin dat overblijft, als de architect die plannen tekent om ons huis opnieuw op te bouwen. Het zijn de tranen die over je gezicht rollen, en de troostende armen die je omhelzen.

Wanneer je iets heel ergs overkomt, wil het leven je vaak iets vertellen. Mijn manier om erachter te komen wat het wil vertellen, is schrijven. Daarom is schrijven zo eng.
Ja… het is absoluut het aller-, allerengste, maar ook het leukste, het meest verlossende en het opwindendste wat er is.

Roxanne Wellens.

.
.