Uit het schrijversleven van...Pieter Koolwijk

Terug naar lijst
 

Verzinnen

Weet je wat ik het leukste vind aan schrijven? Het verzinnen. Niets is mooier dan mijn ogen dichtdoen en fantaseren. Vroeger zei de juffrouw dat ik niet zo moest dagdromen. Gelukkig was ik eigenwijs. Anders had ik misschien nooit een boek geschreven.

Daarom is het nu zo vervelend dat ik een probleem heb. Juist met verzinnen. De mensen van Leesfeest vroegen of ik een stukje voor de website wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat. Een hele eer dat ze mij vragen. Moet je eens kijken welke bekende schrijvers dit al hebben gedaan.

Alleen verzin ik normaal gesproken alles bij elkaar. Bijvoorbeeld over een jongen die een tas van zijn vader krijgt. Eén probleem, die tas eet steeds zijn huiswerk op. Natuurlijk gelooft de meester hem niet. Sterker nog de jongen krijgt steeds straf, waardoor zijn vader weer boos op hem wordt.

Ik geloof alleen niet dat het de bedoeling is dat ik een verhaal verzin voor op de website van Leesfeest. Het moet over schrijven gaan en volgens mij willen ze de waarheid. Geen verhaal over de glimmende oogjes die ik uit de put zie gluren wanneer ik de hond uit laat. Of over de zingende mistflarden die hier ’s avonds boven het veld hangen.

Echt de waarheid deze keer…

Misschien moet ik maar vertellen dat ik op de computer schrijf, niet met pen en papier. Nou ja, ik schrijf niet helemaal zelf. Ik heb hulp. Ik heb veertig torren gevangen en afgericht. Het duurde even, maar nu reageren ze op mijn stemgeluid. Op iedere toets staat een tor die omhoog springt als hij de goede letter hoort. Bij het neerkomen wordt de toets ingedrukt. En zo schrijf ik.

Thuis zijn ze er niet zo blij mee. Ze vinden het smerig. Ik vind het vooral handig. Net zoals ik zorg dat het gras niet groeit in de tuin (ik verzin liever verhalen dan dat ik het gras maai). Is het je wel eens opgevallen dat op een snelweg geen gras groeit? Dat komt door de herrie die de auto’s maken. Daarom schreeuw ik iedere dag naar het gras in tuin. Meteen als ik wakker word en vlak voordat ik naar bed ga. Geen lelijke dingen. Gewoon dat ze niet zo hard moeten groeien en dat ik verwacht dat ze echt naar me luisteren.

De buren vinden het maar raar. Maakt mij niet uit. Zo heb ik meer tijd om van alles bij elkaar te verzinnen. Dat kan ik toch niet laten. Zelfs niet in het stukje voor Leesfeest.

Groetjes,
Pieter.

 

.
.