Uit het schrijversleven van...Mireille Geus

Terug naar lijst
 

Tweemaal P: Podcast en Podium

‘Heb je m’n podcast al gehoord?’ vraagt mijn dochter Hanna aan me. Ze zit op de Schrijfopleiding van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht en heeft een podcast gemaakt. Niet alleen gemaakt, maar ook bedacht en geschreven en die podcast gaat over mijn laatste boek ‘Dans!’.
Robin heeft er muziek voor gecomponeerd en Koen heeft het geluid perfect gemixt. Hanna is er al tijden mee bezig, maar dat het al af was, dat wist ik niet.
‘Nee, nog niet,’ zeg ik en zet meteen mijn laptop aan. ‘Ik ga nu luisteren.’
Op de podcast vertelt mijn dochter Hanna over de keer dat ik de Gouden Griffel won, lang geleden. We hadden afgesproken dat ze mee het podium op mocht als ik ‘m won en ik vergat haar. Ik was zo overdonderd toen mijn naam en mijn boek Big werden genoemd, dat ik opstond, mijn armen omhoog gooide en naar voren liep. Hanna kwam achter me aan, maar ik besteedde geen aandacht aan haar. Helaas.
Ze vertelt dat de dochter Maxime in mijn nieuwste boek ‘Dans!’ moet opboksen tegen haar vader. Beide willen ze dansen. Haar vader is al een bekende danser, de solist van zijn beroemde gezelschap en Maxime wil het worden.
Het verhaal gaat over de zoektocht van Maxime naar haar eigen weg om te dansen. Ze wil niet dansen omdat haar vader danser is, niet dansen omdat het altijd goed moet zijn, niet in de schaduw leven van haar vader.
Mijn dochter vertelt wat Maxime en zij gemeen hebben en waarom ze het prima gaan redden. Gewoon op eigen kracht.
Ruim voor het einde van de podcast lopen de tranen al over mijn wangen. Na het luisteren neem ik heel even een momentje, ik haal diep adem en loop naar mijn dochter.
‘Wat heb je dat ontzettend mooi gemaakt,’ zeg ik.
‘Jij ook,’ zegt ze.

Hanna en ik houden dus van lezen en schrijven. Van de dingen die woorden met je kunnen doen. Je kunt ermee reizen door je hoofd, je kunt mensen die niet bestaan, toch laten aanvoelen alsof je ze heel goed kent en ze zo bij je kunnen binnen lopen.
Er zijn maar 26 lettertjes voor nodig om een nieuwe wereld in te stappen. Volgens mij is dit het mooiste beroep dat er bestaat. De kans dat ik nog eens een Gouden Griffel win, lijkt me niet groot. Maar mocht het ooit gebeuren, dan weet ik wel wie ik meeneem het podium op!
Maar liever nog maak ik mee, dat mijn dochter Hanna de Gouden Griffel wint en dat ik naast haar zit in de zaal. Ik spreek nu alvast af dat ik, hoe dan ook, meeloop naar het podium.

Mireille Geus.

.
.