Uit het schrijversleven van...Marike Goslinga

Terug naar lijst
 

Mijn schrijversleven

Als ik schrijf, beleef ik van alles. Ik sta in andermans schoenen. Sterker nog: ik mag in andermans hoofd bivakkeren. Hoe bijzonder is dat? Ook al creëer ik mijn hoofdpersonen zelf, ze verrassen me altijd.
Eigenlijk schrijf ik nu wat ik eerder las, verhalen over kinderen en jongeren die op een keerpunt in hun leven staan. Daar word ik nieuwsgierig van, daar kan geen avonturenboek tegenop.
Is elk mensenleven niet eigenlijk een groot avonturenboek? Misschien maakt de één meer mee dan de ander, en helaas maken sommigen beduidend minder leuke dingen mee, daar is niks eerlijks aan. Alleen is iets dat minder leuk is, vaak wel het meest interessant.
Stel je eens voor: er gebeurt iets in je wereld, iets wat levensveranderend is. Bijvoorbeeld een verkeersongeluk, of je raakt je beste vriend kwijt. Hoe ga jij hiermee om? Welke wegen sla je in? Waarschijnlijk is het allemaal afhankelijk van je karakter en de mogelijkheden die zich voordoen. Net zoals het afhankelijk is van de mensen die je ontmoet. Sommigen zullen je helpen en anderen maken de situatie erger. De zogenaamde bijfiguren in je avonturenboek. Kun je je voorstellen dat er over jouw leven een boek zou zijn?
Het grappige is dat ik me destijds, door te lezen over de problemen van anderen, minder alleen voelde met mijn eigen shit. Eigenlijk werkt lezen relativerend. Je kunt gaan denken dat het met jou best meevalt. Of je kunt geïnspireerd raken en op goede ideeën komen om met je eigen situatie om te gaan. Het zou geweldig zijn als mijn boeken zoiets veroorzaken.
Maar, om eerlijk te zijn: een boek schrijven is ook doodeng. Helemaal als je, zoals ik, semi-autobiografisch (deels over dingen die je zelf hebt meegemaakt) schrijft. Zelfs als je dat niet doet trouwens, weet ik van collega-schrijvers. Hoe vaak ik ook tegen mezelf zeg dat ik me niks moet aantrekken van wat anderen vinden. We leven nou eenmaal in een wereld waarin iedereen zijn mening geeft en we willen maar wat graag dat anderen het mooi vinden wat we maken. Stiekem heel vermoeiend. Gelukkig is het bij-effect van veel lezen juist dat we mínder gaan oordelen over anderen, iedereen heeft tenslotte zijn eigen verhaal en daarin zijn we uiteindelijk gelijk. Je dat realiseren, is best prettig. En een heel stuk minder vermoeiend. Ook nog.
En, wat zou jouw verhaal zijn?

Marike Goslinga.

.
.