Uit het schrijversleven van...Manon Berns

Terug naar lijst
 

‘Zolder-Caravaggio is echt’, stond er vanmorgen groot in de krant. (Caravaggio is een heel beroemde schilder. Hij leefde een paar eeuwen geleden in Italië.) Nieuwsgierig las ik het bericht, pakte een schaar en knipte het uit.

Stel, je woont in een groot huis. Zo groot dat je niet eens alle kamers kent. Op een dag moet je naar zolder omdat er water door het plafond lekt. Een krakende trap. Spinnenwebben. Oude troep. Je schuift van alles aan de kant om bij de lekkage te kunnen en dan zie je een schilderij. Huh? Dat is mooi! Wat doet dat schilderij hier? Je neemt het mee naar beneden en bekijkt het eens goed. Het lijkt wel op een schilderij dat je laatst in een museum gezien hebt. Je laat het aan een kenner zien. En dan blijkt hij van een heel beroemde schilder te zijn. Bingo!

In mijn hoofd is het ook ‘bingo’. Want ik geloof er helemaal niks van dat dat schilderij al 150 jaar op de zolder staat. Dat er nog nooit eerder iemand heeft gedacht: wat doet dat schilderij daar? En dat niemand weet hoe het ooit op de zolder terecht is gekomen.

En zo gaat het de hele tijd in mijn hoofd. Overal zie ik verhalen. Ze liggen gewoon op straat. Ik hoef ze alleen maar op te rapen. De meeste mensen laten ze trouwens liggen. Want wat heb je aan die oude troep. Dingen die je vindt zijn zelden compleet. Altijd één schoen en nooit twee. En er ligt nooit een briefje bij: ‘Deze schoen is van Renée. Breng hem even terug naar de Dorpsstraat 15.’ Wat doe je dan met die schoen?

Soms laten de gevonden verhalen me niet los. Laatst botste ik bijna tegen een hoop dekens op toen ik een hoek om fietste. Een man schoot boos en geschrokken overeind. Waarom slaapt die man op straat? En waar was hij gebleven toen ik even later terugkwam met koffie en een broodje? Langzaam groeit het verhaal in mijn hoofd.

Volgens de kenners is dat schilderij van Caravaggio echt. Maar in mijn Blockbuster-boeken kan ik daar heel anders over denken. Dat schilderij is vervalst. De oude dame die in het mooie grote huis woont, heeft er niets mee te maken. Maar is haar zoon wel te vertrouwen? En zo vind ik in de krant een mooi begin van een nieuw boek.

Als je iets vindt, beslis je zelf wat je ermee doet. Je kunt het laten liggen en gewoon naar school fietsen. Net zoals je gisteren hebt gedaan en je morgen weer zult doen. Je kunt het ook oprapen en het bekijken. Als je nieuwsgierigheid wint, ontstaat er misschien wel een verhaal in je hoofd. En als dat gebeurt, is geen dag meer hetzelfde.

De keuze is aan jou…

Manon Berns.

.
.