Uit het schrijversleven van...Lysette van Geel

Terug naar lijst
 

Ik zou ze het liefst overal naartoe volgen

De dag waarop ik deze column schrijf is een bijzondere dag. Mijn tweede boek is af! Straks ga ik het echt doen. Dan druk ik op ‘send’. Dan gaan de personages met wie ik het afgelopen jaar verhalen heb gemaakt de deur uit, naar de drukker. Ik zal maar meteen eerlijk tegen jullie zijn: dat voelt best een beetje vreemd.
Het is namelijk heel gezellig om een boek te schrijven. Maandenlang ben je samen met je personages op pad. Je kent ze beter dan je eigen broekzak. Je kiest de kleren uit die ze dragen, weet precies hoe ze op dingen reageren en ze staan altijd klaar om iets te beleven.
En dan na maanden samenwerken, moet je het toch echt gaan doen. Je moet ze loslaten. Je verhaal maakt een reis naar de winkel. Je personages op pad, zonder jouw hulp. Naar nieuwe vrienden. En af en toe krijg ik dan dus de kriebels.

Een paar keer ben ik naar de boekhandel gegaan om te kijken of ik mijn eerste boek ‘De vlucht van Omid’ daar op de plank zag staan. Als ik er een tegenkwam, dan maakte mijn hart een sprongetje en zette ik de kaft netjes recht. In mijn hoofd riep ik dan: ‘Hou vol!’ En ook: ‘Er komt ook straks echt wel iemand voor jou!’ En als ze dan worden verkocht zou ik ze willen laten zien dat ik mijn duimen opsteek, dat ik trots op ze ben. Op die personages. Ik zou ze het liefst overal naartoe willen volgen. Ik wil zien hoe ze dwarrelen door de hoofden van de kinderen, hoe ze liggen op een nachtkastje, of ineens vorm krijgen als een meester voorleest in de klas. Of liggen ze misschien toch ongelezen in een hoekje onder een dikke laag stof? Of nog erger: in een magazijn, verstopt achter strakgetrokken plastic?

Hoe het ook afloopt: straks gaan ze er van tussen. Amare en Sjannie, zo heten de vrienden uit mijn nieuwe boek ‘Operatie oma Sjannie’. Amare is dol op haar lieve, gekke oma Sjannie. Als oma Sjannie na een val in het ziekenhuis belandt, willen Amares ouders oma naar een verzorgingstehuis brengen. In het verhaal vertelt Amare hoe ze dit probeert te voorkomen. Hoe ze haar eigen oma ontvoert…
Zouden jullie heel misschien iets voor mij willen doen? Als jullie Amare en oma Sjannie ooit ergens tegenkomen, doe ze dan de hartelijke groeten van mij. Hopelijk zijn ze me nog niet vergeten.

Lysette van Geel.

.
.