Uit het schrijversleven van...Sanne te Loo

Terug naar lijst
 

Als je altijd tekent, dan valt het niet mee iets te schrijven. Ik schrijf wel eens een verhaal, maar daar doe ik heel lang over. Zo zijn er wel meer dingen die je als tekenaar moet doen, waarvan je nooit had gedacht dat het bij het vak hoorde. Een normale werkdag breng ik door op mijn werkplaats, waar ik met de radio aan, van negen tot zes, teken en schilder. Maar vandaag niet! Vandaag pak ik de tassen, die al lang klaar staan, en hang ze aan mijn fiets. Zeg mijn kinderen in pyjama gedag en roep naar hun pappa, nog boven in bed, dat ik er vandoor ga.
De ketting van mijn fiets is kapot en ik ga lopend, de fiets gebruikend als pakezel. Achter mij gaat de deur nog eens open en ik hoor een schorre stem: 'Zet hem op, succesnummertje van me!' Mijn man glimt van trots.

Ver hoef ik niet te lopen. Het is heel stil op straat en de winterse buien vallen op mijn muts.

Ineens denk ik: er zal toch wel iemand komen nu het weer zo lelijk is? Misschien blijft iedereen binnen vandaag. Gauw de boodschappen doen en dan weer lekker op de bank met een boek!

Toch een beetje zenuwachtig parkeer ik mijn fiets en met de tassen vol knutselmateriaal loop ik de boekwinkel binnen. Achterin de winkel word ik ontvangen door een aardige mevrouw, die mijn jas aanpakt en thee voor me haalt.

Het is al gezellig druk in de winkel, maar nog geen kind te zien. Dat kan natuurlijk nog komen, ik ben hier tenslotte nog drie uur. Een vrouwenstem klinkt door de winkel: 'Vandaag is Sanne te Loo bij ons in de winkel. Zij zal voorlezen uit 'De kleren van Sinterklaas' naar het verhaal van Paul Biegel. Tevens zal zij haar boeken signeren en is er voor de kinderen de mogelijkheid om iets moois te knutselen!'

Alle versiersels, scharen, kleurpotloden en de aankleedpop van Sinterklaas, die ik voor deze dag heb getekend, liggen klaar. Maar er komt niemand!

Voor hoeveel kinderen ik vandaag voorlees weet ik niet. Misschien maar vier of vijf. In ieder geval een keer voor mijn overbuurmeisje en dat is het leukst. Verder zijn er heel veel mensen, op zoek naar een boek, maar niemand heeft zijn kinderen meegenomen!

Gelukkig signeer ik wel een paar boeken, maar toch wens ik mij gewoon thuis, met een boek op de bank.

En dan is het voorbij. Na vriendelijk de boekwinkel te hebben bedankt voor de uitnodiging ga ik, (weer) met mijn tassen vol knutselmateriaal, teleurgesteld naar huis.

Thuis kijkt mijn man me verwachtingsvol aan, en ik zeg gauw om er maar van af te zijn: 'Het was een sof!' Meer is niet nodig. Hij weet het wel, dit is niet de eerste keer, het komt vaker voor.

Dan kruip ik lekker op de bank en luister naar mijn twee kinderen die zo zoet Sinterklaasliedjes zingen, terwijl ze aan de keukentafel zitten te knutselen en te kleuren. En ik denk: 'Maandag mag ik gewoon weer naar mijn werkplaats, om lekker, helemaal alleen, te tekenen en te schilderen. Wat een heerlijk vak heb ik toch!'


Sanne te Loo.
 

.
.