Uit het schrijversleven van...Ted van Lieshout

Terug naar lijst
 

In heel veel van mijn verhalen en gedichten komt een moeder voor die wel een heks lijkt. In één boek liep zó'n rotmens rond, dat vriendinnen van mijn moeder haar belden en bezorgd vroegen: 'Vind je het niet erg dat je zoon zo over je schrijft?'
'Welnee,' zei mijn moeder, 'het kan me niet schelen wat hij over me schrijft, áls ik er maar in voor kom!'
 

Zo vielen haar vriendinnen natuurlijk wel door de mand, want de moeder in dat verhaal heette heel anders, dus hoe kwamen ze erbij om te denken dat de moeder in het verhaal mijn echte moeder was? Omdat ze haar natuurlijk gewoon herkenden! Zij weten ook wel dat mijn moeder een heks is, maar dat zeggen ze niet hardop.
Misschien was dat wel de reden waarom mijn nichtje op een dag naar me toe kwam en zei: 'Oom Ted, ik wil niet dat je over mij schrijft.'
 

Dat verbaasde me wel, want ik had nog nooit over haar geschreven en ik was het ook niet van plan. Ik vergat te vragen waarom ze dat niet wilde, en beloofde dat ik niet over haar zou schrijven. Achteraf denk ik dat ze bang was dat ik een lelijk verhaal over haar zou vertellen. Maar dat zou ik mijn lieve nichtje noooooit aandoen. - Oeps, nou heb ik toch over haar geschreven. Nou, dan zal ik haar naam maar niet noemen! Hoewel. Ik lijk heel erg op mijn moeder en ben ongeveer net zo vals als zij. Mijn nichtje heet Abel. Abel, Abel, Abel!

Ted van Lieshout.
 

.
.