Uit het schrijversleven van...Li Lefebure

Terug naar lijst
 

Bloedstollend ...

Het is altijd ontzettend spannend! De eerste recensie van je boek. 
Maandenlang heb je liefdevol aan je boek gewerkt. Je hart en ziel erin gelegd. Je gezin ervoor verwaarloosd. Koffie-dates met vriendinnen afgeslagen. Chagrijnig tegen manlief gedaan, omdat die ene passage er maar niet uit wilde komen. Je kinderen afgewimpeld. 'Nee, nu kan ik niet komen spelen. Ik moet SCHRIJVEN', tegen je kinderen geroepen. Pizza’s, patat, hamburgers gehaald, omdat je geen tijd had om te koken. De was laten liggen, totdat er vier volle wasmanden waren in plaats van twee. En dan de hulp van je moeder ingeschakeld om te helpen met die was. O ja, en ook met de rest van het huishouden. Want stofzuigen, afwassen, de wc’s en de badkamer poetsen dat was ook te veel werk. Er moest namelijk een boek geschreven worden. Een meesterwerk!

En dan is de tijd aangebroken. Je boek, je kindje, ligt in de winkels.
Dat is ook zo'n spannend moment ... De vraag of de boekwinkel je boek wel in gaat kopen? Gelukkig weet ik nu dus dat er heel wat winkels ‘De reis van Raaf en Papegaai’ willen verkopen. Daar maakt mijn hart al een sprongetje van. En niet alleen mijn hart. Mijn benen springen mee. En de rest van mijn lijf ook. Ik kom namelijk net pas kijken in schrijversland, zoals ze dat zeggen. Ik heb drie prentenboeken en twee jeugdboeken geschreven. En toch ligt mijn boek er. Mijn boek waar ik zo ontzettend trots op ben. Ik heb er echt alles aan gedaan om er een mooi verhaal van te maken. Er wat humor in te stoppen. Maar ook spanning. En ... ik wilde heel erg graag dat kinderen iets van het boek zouden leren. Over de natuur. Hoe ontstaat een wervelwind, bijvoorbeeld? En over dieren. Weten jullie wat een Jabiroe is? Ik wist het ook niet. Maar nu wel. Ik heb dus ook iets geleerd van mijn eigen boek. Maar ik wilde ook dat kinderen over vriendschappen leren. Net zoals Raaf en Papegaai dat hebben gedaan. Vriendschappen voor even en vriendschappen voor het leven.
Maar goed. Mijn boek is gedrukt en ligt in de winkels. En dan moet het dus gelezen worden. Door de doelgroep. De kinderen waar ik het boek voor geschreven heb. Maar ook door de recensenten. Die prijzen je boek toch aan. Of niet ...
Bloedstollend is dat! 
Mijn eerste recensie is binnen. Durf ik niet meer naar buiten? Of alleen maar met bivakmuts? Nee!! Mijn eerste recensie is goed. Ik ben er superblij mee. En nu? Nu ga ik de was doen. Stofzuigen. Het lievelingsmaaltje van mijn mannen maken. Met de jongens spelen. Dat hebben ze wel verdiend!

Li Lefebure.

.
.