Uit het schrijversleven van...Juliette de Wit

Terug naar lijst
 

 

Elke nieuwe dag heb ik verse ogen!
Ik bekijk de potloodschetsen die ik de vorige dag maakte met frisse blik en zie wat ik er aan kan verbeteren.
Mijn man vindt mijn schetsen vaak mooier dan de uitgewerkte tekeningen.
Er zijn meer dikke en dunne lijntjes te zien, en ook krassen en vegen om een figuur meer te laten bewegen.
Als de schets goed is trek ik deze in het net over op de lichtbak.
De kunst is om de tekening niet te stijfjes te laten worden, de beweging net zo te laten als bij het eerste gevoel in de schets.
Vaak kijk ik naar hoe iets er uit ziet in het echt of op een plaatje.
Technische dingen kan ik niet uit mijn hoofd, en ik vind wel dat iets moet kloppen.
Ik teken met inkt, potlood en kleur met markers, verf en ook met de computer.

Het leukst om te tekenen zijn mensen en dieren die iets uitdrukken.
Om dit zo goed mogelijk te doen probeer ik mij in te leven in de figuur die ik teken.
Als ik een stoere sterke kerel teken dan ben ik er zelf even een.
Of bij een brullende leeuw, trek ik mijn bek, pardon mond, helemaal open, zonder geluid hoor. Want tekenen is juist zulk rustig werk.

Toen ik klein was wilde ik tekenares of actrice worden.
Als ik met de band optreed speel ik bas en zing door een microfoon en sta dan op een podium.
Maar ook bezoek ik scholen door het hele land om te vertellen over mijn werk als illustrator van kinderboeken. Zelfs een keer in Dubai en Oman!
Ik ga dan tekenen bij verhalen van kinderen, geef striptekenles en kinderen kunnen mij vragen stellen.
Soms versta ik het niet goed omdat ze een dialect hebben, ik vind het grappig om accenten te imiteren, maar dat mag natuurlijk niet.

Vanwege de vele opdrachten die ik heb gebeurt het niet vaak dat er tijd is om een eigen boek te bedenken.
Over Ollie heb ik vier boeken zonder woorden gemaakt, voor Waar gaat Ollie naartoe? kreeg ik een Pluim van de maand en Mag dat Ollie? mocht ik aanbieden aan Job Cohen die toen nog burgemeester was van Amsterdam
Na de eerste Nerd Alert! zit er nu een tweede deel in het potlood!
En in de pen, want ik maak dit boek samen met Marion van de Coolwijk.
Ook in dit boek zullen er weer mensen die ik ken een grappige rol gaan spelen, al weet lang niet iedereen dit, haha! Behalve dan mijn zoon Buster...

Juliette.

 

 

 

 

.
.