Uit het schrijversleven van...Theo Hoogstraaten

Terug naar lijst
 

Chatten

Via De gouden muis mocht ik als Schrijver van de maand op een tweetal dagen chatten. Men had mij verteld dat lezers je dan online vragen stellen waarop je direct kunt antwoorden. Nu moet ik bekennen dat ik in mijn leven nog nooit één woord heb gechat. Niet gehinderd door enige kennis van zaken zei ik enthousiast dat chatten mij te gek leek.
Eind november werd er door iemand van De gouden muis een laptop bij mij thuis afgeleverd. Na een korte instructie zou ik er klaar voor zijn. Voor de zekerheid heb ik op mijn school aan fanatieke chatters om wat aanvullende instructie gevraagd. Niet nodig, vonden ze! Een eitje, dat chatten. Wel handig om wat smiley's te kennen. Ik kreeg lijsten met tekens en afkortingen in mijn handen gedrukt die ik vooraf goed moest bestuderen.

Op dinsdagochtend tien uur precies open ik de chatbox. Ik ben een beetje zenuwachtig omdat ik er niet zeker van ben dat ik alle computerhandelingen goed heb uitgevoerd. Ook wel omdat ik niet weet wat mij te wachten staat. Ik voel ongeveer hetzelfde als jaren geleden, toen ik voor het eerst voor een grote zaal iets over mijn boeken mocht vertellen. Ik herinner mij nog dat ik in mijn zenuwen het aan/uit knopje van de microfoon verschoof. Gelukkig ontdekte iemand van de organisatie, die het toneel op snelde om mij in te fluisteren dat ik toch echt harder moest praten, wat er aan de hand was. Het is die middag niet meer goed gekomen. Nou ja, dat was toen. Een dergelijke blunder maakt iemand uiteraard geen tweede keer!
 

Een berichtje van De gouden muis om mij sterkte te wensen ploft in het ervoor bestemde vakje van de chatbox. Gelukkig! Ik heb geen fouten gemaakt. Ik antwoord dat ik er zin in heb. Voldaan leun ik achterover.
Een half uur later leun ik nog steeds achterover, alleen wat minder voldaan. Nog niemand heeft iets van zich laten horen. Wat is dat nou? Is er opeens geen belangstelling meer voor mij of voor mijn boeken? Na nog een onrustig kwartiertje begin ik te ijsberen. Zou er een technische storing zijn; zou ik toch iets verkeerds gedaan hebben? Onzin! Dan had ik ook het eerste berichtje niet ontvangen. Nee, ik moet de harde werkelijkheid onder ogen zien: niemand heeft zin om met mij te chatten. Toch kan ik het niet maken om de chatbox dicht te gooien. Stel je voor dat er toch nog iemand komt die wat te vragen of te vertellen heeft.
 

Ik besluit wat op mijn gitaar te gaan spelen. Dan zit ik niet te niksen en kan ik vanuit een ooghoek het beeldscherm in de gaten houden. Om elf uur ziet dat scherm er echter nog even leeg uit als om tien uur. Ik leg mijn gitaar weer in de koffer en besluit ten einde raad de handleiding nog maar eens door te nemen. Ik lees dat ik regelmatig op "vernieuwen" moet klikken als ik nog geen bericht heb ontvangen. Heb ik dus gedaan! Daarna zouden nieuwe berichten vanzelf binnenkomen. Nou ja, vanzelf? Bij mij werkt dat blijkbaar niet. Voor de zekerheid toch maar eens op "vernieuwen" klikken. Verbijsterd kijk ik naar het scherm. Meerdere pagina's vol met berichten en oproepen, waar ik niet op heb gereageerd. Leerlingen van een school die in de pauze voor niets naar de mediatheek zijn gegaan en die het niet aardig vinden dat ik geen antwoord geef. Ik probeer goed te maken wat ik kan, vertel dat ik :-( ben omdat het zo fout is gegaan, dat ze daarom niet :-|| op me moeten zijn en dat ik al eens eerder iets stoms met een knopje heb gedaan. Niemand die reageert. Logisch, iedereen is allang weg. Met een ellendig gevoel verwijder ik alle niet beantwoorde oproepen om 's middags met een schone lei te kunnen beginnen.
 

Hoest??
Bevreemd bekijk ik het eerste bericht dat 's middags in het chatboxhokje valt. Ik ben helemaal niet verkouden. Zouden er soms van die reclamejongen meechatten om hun siroopjes aan de man te brengen? Ik besluit niet te antwoorden.
Hoesti??
Er gaat mij een lichtje op. Snel doorloop ik mijn eigen lijst met afkortingen om een passend antwoord te geven.
Vg antwoord ik.
Wat betekent dat? lees ik even later tot mijn verbazing op het scherm. Ik zal wel weer iets verkeerd hebben gedaan. Jongeren van tegenwoordig chatten zich allemaal suf dus ze kennen afkortingen en zo veel beter dan ik. Grapje zeker? ;-) mail ik terug.
Ik snap er niets van, geeft het meisje dat zegt dertien jaar te zijn als antwoord. Een gedienstige mede-chatter legt haar dan uit dat vg very good betekent en dat ;-) staat voor knipoog. Het gaat het meisje blijkbaar boven haar pet, want ze reageert niet meer. Toch geen dertien, vermoed ik.
 

Dat is een van die spannende dingen van chatten. Je kunt gewoon je naam en je leeftijd verzinnen, zeggen dat je achttien bent bijvoorbeeld, en mij na drie regeltjes heen en weer chatten vragen of ik je lief vind en of ik mijn adres aan je wil geven. Gelukkig had ik voor zulke vragen :-X als antwoord in mijn hoofd gezet. Prompt wil een jongen weten wat dat nou weer voorstelt. Zijn zus, die in huis blijkbaar achter een andere computer zit, vertelt hem dat het ik zeg niks betekent. Ze blijkt veertien jaar, heeft meerdere boeken van mij gelezen en heeft samen met iemand anders een verhaal geschreven dat ze naar De gouden muis heeft opgestuurd. Geweldig! Iemand die mijn boeken leest en zelf verhalen schrijft. Het werd chatten met fantasie. We bedenken dat ze vanaf vliegveld Leeuwarden met een straaljager naar de uitreiking van De gouden muis in Amsterdam komt, als ze die wint natuurlijk. Maar een Zilveren Muis of een boek is ook goed. Anderen gaan zich ermee bemoeien. Plotseling wordt chatten gezellig, veel gezelliger dan Duits en Frans leren, zoals een andere chatter opmerkt. En iedereen blijkt de afkortingen en smiley's waar ik zo bloedig op heb gestudeerd te kennen en te gebruiken. Ik ben mijn leerlingen dankbaar voor hun informatie en sluit met een tevreden gevoel mijn middagje chatten af met bbfn oao.

Theo Hoogstraaten.
 

Voor wie nooit chat:
:-) = blij
:-( = bedroefd
;-( = knipoog
:-X = ik zeg niks
bbfn =bye bye for now
oao = over and out

 

.
.