Uit het schrijversleven van...Vivian den Hollander

Terug naar lijst
 

Een swingend Leesfeest!
 

Tegenwoordig ben ik fulltime schrijfster. Ik hoef niet meer op de fiets naar mijn school en kan zo achter de computer gaan zitten om aan een boek te werken. Toch denk ik nog regelmatig terug aan mijn tijd voor de klas. Ik las mijn leerlingen vaak voor, eigenlijk zo vaak als kon (voor beide partijen erg plezierig), en probeerde veel met boeken in mijn lessen te doen.

Zo was ik op een dag net aan het voorlezen uit 'De kleine kapitein', één van mijn favorieten, toen een collega mijn klas binnenkwam.
'Er is telefoon voor je,' zei ze. 'Je man. Hij zegt dat het dringend is.'
Ik liet de kinderen gauw hun eigen leesboek uit hun la halen en holde naar het kamertje, want daar stond de telefoon. Ondertussen bedacht ik wat er zou kunnen zijn. Mijn man, die aan huis werkt, belde namelijk nooit onder schooltijd. Zou er iets met mijn kinderen zijn? Mijn zoon had pas een gat in zijn hoofd gevallen. En mijn dochter was al dagen erg aan het hoesten. Maar eigenlijk belde hij over dat soort zaken altijd in de pauze. Ongerust nam ik de telefoon op.
'Je raadt nooit wat er is,' zei mijn man. Tot mijn opluchting hoorde ik dat zijn stem erg vrolijk klonk. 'Je mag drie weken naar Curaçao.'
'Naar Curaçao?'
Ik begreep er werkelijk niets van. 'Hoezo? Hebben we een reis gewonnen? Ik heb niet met een loterij meegedaan.' Ik ging in de stoel zitten die naast de telefoon stond en luisterde verbaasd naar zijn uitleg.

In het kort kwam het hierop neer: Ik was uitgenodigd om deel te nemen aan een kinderboekenfestival op de Nederlandse Antillen. Omdat één van de schrijvers ziek was geworden, had de organisatie met spoed een vervanger nodig. De keus viel op mij. Maar ik moest wel diezelfde dag laten weten of ik meewilde of niet.
'Jee, naar Curaçao,' stamelde ik. 'Dat zou leuk zijn!' Ik kreeg bijna geen adem meer, want zo ver weg was ik nog nooit geweest. 'Jammer dat ik geen fulltime schrijfster ben. Nu kan ik nooit zo lang vrij nemen.'

Op het moment dat ik de telefoon neerlegde, kwam de directeur van mijn school het kamertje binnen. Hij zag mijn verhitte hoofd. 'Is er iets?' informeerde hij bezorgd.
Ik knikte en vertelde wat ik net had gehoord.
'Wat geweldig!' was zijn antwoord. 'Zoiets moet je meteen doen!'
Ik keek hem sprakeloos aan. 'Maar mijn klas dan?'
'O, dat regelen we wel,' antwoordde hij rustig.

En zo ging ik anderhalve week later met een aantal andere schrijvers naar de Nederlandse Antillen. Het werd een geweldige reis en het was heel leuk voor mij, om als schrijfster en als juf, daar de scholen te bezoeken. Sinds die tijd speelt in de AVI leesserie 'Spekkie en Sproet' altijd een Antilliaans meisje mee. Spekkie heet eigenlijk Marloes, maar omdat ze veel spekkies snoept, noemt iedereen haar Spekkie. Sproet is haar Nederlandse vriend en samen zijn ze dol op speuren. Op verzoek van veel Antilliaanse kinderen, die ik tijdens mijn lezingen vaak tegenkom, laat ik dit tweetal zelfs een keer op vakantie gaan naar Curaçao om daar op zoek te gaan naar een verdwenen beeld.

Wat ik nog meer heb gedaan op de Antillen, behalve over boeken en lezen vertellen? Heel vaak gingen we zwemmen, in een heerlijk warme zee. Dat was ook wel nodig, want het valt niet mee om in zo'n warm klimaat te werken. Praten met de andere schrijvers deed ik ook veel. En dansen natuurlijk! Want dat kan iedereen daar fantastisch. Bij de mensen van Curaçao en Aruba vergeleken, voelde ik me vaak behoorlijk houterig en stijf. Maar nadat we een avond les kregen in het dansen van de rumba en de salsa, raakten de heupen los.

Dus toen ik onlangs een nieuw boek voor mijn balletserie 'Prima Ballerina' moest verzinnen, wist ik het al snel. Annet, de balletjuf krijgt problemen met haar knie; de moeder van Nelson neemt de lessen over en omdat zij van Curaçao komt leert ze iedereen…de salsa! Nog wat muziek en verliefdheid erbij en er ontstaat een swingend boek.
De titel?
'Salsa en peper'.

Vivian den Hollander.

.
.