Uit het schrijversleven van...Hieke van der Werff

Terug naar lijst
 

Alsof er een kraantje op mijn hoofd zit!

Het is alsof er een kraantje boven op mijn hoofd zit. Zodra ik dat opendraai, verschijnt er een stroom aan beelden en woorden die samen een verhaal vormen. Toen ik het kraantje veertien jaar geleden wagenwijd openzette, verschenen er meteen schatkasten in mijn hoofd. Kasten met tientallen laden en kleine, geheime laatjes. Een vrouw die Esta heette, timmerde ze en gaf ze soms weg. Schatkasten? Welke schatten zitten daarin? Nieuwsgierig kwamen de kinderen Lisa en Dennis in beeld. Die wilden maar al te graag een schatkast! Ik interviewde hen en vroeg hen het hemd van het lijf (dat doe ik meestal met de personages in mijn boeken). Lisa verklapte dat ze een beetje verlegen was. Maar ze bleek soms ook heel moedig te zijn. Dennis had vaak ruzie, maar was tegelijk heel trouw in vriendschappen. Zij ontmoetten Esta en zouden later ook een schatkast krijgen… maar waar was hun kast ineens gebleven?! Voor ik het wist, zat ik wekenlang in een spannend verhaal. Ik leerde de personages steeds beter kennen, maar wist elke dag nog niet wat er de volgende dag zou gebeuren. Deze fase, de eerste ronde van een verhaal, vind ik het fijnst van het schrijversvak. Ik hou van ideeën, hoe onverwachter hoe leuker; ik hou van avonturen en ik hou van mensen die iets bijzonders doen. Ik schep graag een nieuwe wereld en blijf daar een poosje… totdat de personages hun problemen opgelost hebben.

Soms draai ik het kraantje even dicht, want de golven van mijn fantasie zijn soms erg hoog. En ook heb ik naast het kraantje weleens andere bronnen nodig. In mijn laatste boek Het Boekenbos gaat een klas op schoolreis naar een nieuw attractiepark. Maar hoe ziet een nieuw attractiepark - dat uniek en leuk moet zijn - eruit?! Dat werd wekenlang denken, lezen, puzzelen, tekenen… Langzaamaan verrees het Boekenbos met een Griezelgang, een Detectivespoor, een Fantasybos, een Cultuurmuur in de vorm van een krokettenautomaat en een Ruimteschip.

Na de eerste schrijfronde laat ik het verhaal aan een paar kinderen en volwassenen lezen om te horen wat ze ervan vinden en of alles klopt. Het kraantje gaat op druppelstand en ik pak hamer, beitel en lijm: ik verander passages, zinnen en woorden (in plaats van zeggen: antwoorden, fluisteren, stamelen, roepen, schreeuwen, verzinnen, spreken, vertellen, stotteren, sissen, dromen, kreunen,...). De uitgever leest het manuscript vervolgens en ik herschrijf opnieuw. Soms ken ik mijn fantasiewereld beter dan de lezers en heb ik iets niet genoemd wat de lezers toch echt wel moeten weten.

Als er illustraties bij het verhaal gemaakt zijn en het gedrukt is, lees ik het ook graag voor. Het is heerlijk om te merken hoe (ook) een groep 6 of 7 zich muisstil in een verhaal laat meetrekken. En inspirerend om erna hun mening te horen.

Op dit moment zit mijn kraantje dicht. Mijn krakkemikkige handen kunnen een constante stroom van woorden niet aan. Maar ik word al blij bij het idee dat het weer open mag!

En jij? Heb jij het kraantje al eens opengedraaid? Welke ideeën krijg jij? Ook verhalen? Of zijn het gebouwen, kledingstukken, games, …? Het kraantje zit er echt hoor! Je moet het alleen met aandacht opendraaien.

Hieke van der Werff

hiekevanderwerff.nl
voorlezendoetgoed.nl
 

.
.