Uit het schrijversleven van...Harm de Jonge

Terug naar lijst
 

Juf Stubbe en de kroontjespen van Lubbe

Het was deze zomer overal ste. We zagen de snelste man ter wereld rennen. Er was een Epke, die de fraaiste luchtsalto´s maakte. Een ander sprong het hoogste of zwom het hardst. Iedereen wilde winnen. En dat heb je niet alleen in de sport, maar ook in het leven van alle dag. Schrijvers zijn bijvoorbeeld trots als een jury hun boek het beste vindt. En wie maakt er bij jou de minste fouten, wie zingt het mooist, wie is de voorleeskampioen? Elk jaar wordt zelfs de juf of meester van het jaar gekozen.
Mijn juf Stubbe doet daar niet meer aan mee. Maar zij was natuurlijk wel de slimste juf van alle tijden. Er was immers geen vraag waarop zij het antwoord niet wist. Wilde je weten welk dier drie harten of drie magen had? Hoeveel haren er op een meisjeshoofd zaten? Juf Stubbe wist het! En wees eerlijk: weet jij dat? Weet jouw meester of juf dat?

Juf Stubbe was ook nog eens de mooiste, de liefste, de dapperste juf. De mooiste omdat haar haar zo lang was. Het hing als een gordijntje om haar heen. Haar ogen hadden een bloemetjeskleur. Onze meester kon er ook uren naar kijken. We vonden haar zo mooi dat wij dachten dat de engelen in de hemel op haar leken. En toen het bleekste meisje in onze klas heel ziek werd, vond niemand dat eigenlijk erg. Als je naar de hemel moest, was je immers een bofkont met al die juf Stubbes daar.
De liefste was ze ook. Dat kwam omdat ze nooit kwaad werd. We schreven toen met kroontjespennen. Die moest je in een inktpotje dopen en je maakte er vaak vlekken bij. Elke juf of meester trok je dan aan een oor of gaf je een mopper. Maar juf Stubbe riep lachend: ´Die rotpennen´ en dan tekende ze van een vlek razendsnel een madeliefje.

En de dapperste? Dan moet je horen hoe ze Lubbe redde van een wisse dood. Dat gebeurde weer met die kroontjespen. Een nieuw pennetje deed je altijd eerst in je mond om het vetvrij te zuigen. Maar die stomme Lubbe zoog een keer zo krachtig dat het pennetje in zijn keel schoot. We zaten allemaal doodstil, zagen in gedachten de pen door het binnenste van Lubbe schuiven. Misschien kroop het wel naar zijn hoofd en prikte het daar gaatjes in de hersens. Dan zouden alle dicteewoorden uit Lubbe weglopen. En toen kwam Stubbe. Ze sperde Lubbes mond open, zag het pennetje in de verte en viste het met een pincet uit Lubbes keel. Mannes beweerde later dat hij bloed op de pen had gezien en op de punt nog een half sperzieboontje.

 

 

 

 

 

 

 

Juf Stubbe dus! Een geweldige juf. Zij leerde me lezen en bij haar schreef ik mijn eerste verhalen: opstellen in een schrift. Zonder haar was ik nooit schrijver geworden. Ik kreeg één keer een brief van haar. Ze had een boek van me gelezen schreef ze. En ik moest maar goed mijn best doen. Misschien dat ik dan nog eens het mooiste boek van de wereld zou schrijven. Veel kans gaf ze me niet, want ze herinnerde zich mijn dictees. Als je nul fouten had, kreeg je altijd een plaatje en dat had ik nooit verdiend. Ze maakte er nog een grapje bij. Als je de slechtste van allemaal was, had je ook weer gewonnen, schreef ze. Ik weet dus zeker dat ik, hoe dan ook, gemakkelijk een ste kan worden.

Harm de Jonge.

Boek winnen?

Weet je de antwoorden op de 3 vragen aan juf Stubbe? 1. Welk dier heeft drie harten? 2. Welk dier heeft drie magen? 3. Hoeveel haren zitten er op een meisjeshoofd ?

Mail de antwoorden naar info@leesfeest.nl en, wij verloten drie boeken van Harm de Jonge!
 

.
.