Uit het schrijversleven van...Thijs Goverde

Terug naar lijst
 

Vaak vragen kinderen: is er een speciale school, voor als je schrijver wilt worden?

Nee. Die is er niet.

Of liever gezegd, die is er wel, maar niemand kan je dwingen erheen te gaan. Als je een goed boek schrijft, is er niemand die zich afvraagt of je wel netjes naar zo'n school bent geweest. En als je een slecht boek schrijft is er niemand die zegt: 'Oh, maar je bent naar die school geweest, dus dan lees ik je boek tóch.'

Nee, slechte boeken leg je weg. En terecht.

Ik sprak laatst een leraar, die schrijvers-les gaf. Hij zei: 'Oh, maar het is heel nuttig, zo'n school. Onze leerlingen weten precies hoe je een goed verhaal schrijft. Dat het altijd een begin en een midden en een eind moet hebben, bijvoorbeeld.'

Toen werd ik heel opstandig. 'Wat nou!?' riep ik. 'Waarom zou dat moeten, een begin, midden en eind? Dat is in het echt toch ook niet? De wereld gaat maar door en door en door. Er wonen zes miljard mensen, met ieder hun eigen verhaal. En soms komen mensen elkaar tegen, en dan worden hun verhalen aan elkaar geknoopt.

Natuurlijk, mensen worden geboren en ze gaan weer dood. Begin en eind. Maar als je doodgaat is je verhaal toch niet afgelopen? Veel mensen krijgen kinderen, en daarmee beginnen weer nieuwe verhalen - maar daar zit het verhaal van hun ouders nog aan vast! Of dat je voor iedereen heel aardig bent. En dat iedereen om je heen gelukkiger wordt. En dat ze dan zelf óók weer aardiger gaan doen. En dat het geluk, dat je zo om je heen verspreidt, alsmaar doorgaat.

Of het verdriet, natuurlijk.'

'Niks mee te maken,' zei de leraar koppig. 'Een verhaal heeft een begin, midden en een eind. Dat hoort nou eenmaal zo. Anders willen de mensen het niet lezen.'

'Dat zullen we nog wel eens zien!' riep ik strijdlustig.

Maar later dacht ik: hoe moet je dat in 's hemelsnaam opschrijven, een verhaal dat maar door en door en door gaat? Een verhaal dat bestaat uit talloze verhalen, die allemaal aan elkaar worden geknoopt?

Toen kwam ik een moeder tegen. Die zei: 'Ach, wat erg. Mijn kind leest nooit een boek. Hij wil alleen maar achter de computer, de hele dag. Wat moet ik nou toch doen?'

 Natuurlijk! Dat was het! Ik moest mijn verhaal schrijven op het internet! Want een net, dat zijn draadjes die slim aan elkaar zijn geknoopt. Net zoals mijn verhalen aan elkaar zijn geknoopt.

 En het leuke van het internet is: Kinderen kunnen terugschrijven! Ze kunnen commentaar geven op mijn verhaal en zeggen van: over dat personage wil ik meer weten. Of: het is niet grappig genoeg. Of: het moet spannender. Of weet ik veel wat.

 Zo gezegd zo gedaan.

Het eerste verdwaal-verhaal aller tijden was geboren. Je kunt het lezen op thijsgoverde.blogspot.com

Als je het leest, zou je me dan willen zeggen wat je ervan vindt? Dan maken we het samen! Dat kan best - waarom zou een verhaal maar 1 schrijver mogen hebben, in plaats van 100? Of 1000?

Kom! Laten we samen wat regels gaan breken!

Thijs.

 

.
.