Uit het schrijversleven van...Mireille Geus

Terug naar lijst
 

Verrassing.

In mei dit jaar kreeg ik een leuk maar mysterieus mailtje. ‘Big surprise', stond er, en toen ik het mailtje opende stond er maar één woord: ‘gefeliciteerd'. Ik begreep er niks van, want ik was niet jarig.
Al snel kwam het tweede mailtje. ‘Gefeliciteerd met je Zilveren Griffel voor ‘Big'.' Ik surfte naar de site van de CPNB, de organisatie die de Griffels uitdeelt. En ja hoor, daar stond het. ‘Zilveren Griffel voor Mireille Geus met haar boek ‘Big'.'
Die hele dag kon ik van schrik en blijdschap niet meer werken. Gelukkig was de uitreiking pas op 3 oktober, dus de dag erna pakte ik mijn gewone werk weer op, het schrijven van een boek. Ik deed de deuren van mijn werkplek in het fort dicht, genoot van de dikke muren en de kleine raampjes en werkte door. Die derde oktober was nog ver weg, zo ver.

Pas geleden was het opeens die derde oktober, dag van de Griffeluitreiking. Opeens, omdat het leek of na de vakantie de tijd besloten had wat sneller voorbij te gaan.
Op de Grote Dag vertrok ik naar de kapper voor het bijwerken van mijn haar en een laagje make-up. Daarna trok ik thuis een mooie lange zilverkleurige jurk aan en sloeg een zilverkleurige sjaal om. Ik had tenslotte Zilver en dat mocht iedereen zien. Tijdens het diner werden eerst de winnaars van de Vlag en Wimpels in het zonnetje gezet en daarna de Zilveren Griffel winnaars. Toen het mijn beurt was, twijfelde ik of ik de speech wel zou voorlezen die ik in het fort geschreven had. In mijn boek ‘Big' staat voorin een opdracht: ‘wees bang, maar doe het toch'. Mijn hart klopte stevig, ik keek de zaal nog eens in, zeker honderd mensen, kneep mijn papiertje fijn en stapte met de Zilveren Griffel in mijn handen naar voren en las mijn verhaal voor.

Hierna ontspande ik. Ik was klaar. We gingen naar de zaal waar het echte kinderfeest plaatsvond en ik genoot van de lange afdaling van de trap, het gejuich, de prachtig verklede mensen en kinderen, de dieren die er zomaar rondliepen. Ik genoot van het dansen met de hond in de zaal en de muziek.

Toen kwam het grote moment waarop de koffer werd binnengebracht en opengemaakt.
Met een plechtig gebaar werd de verzegelde envelop geopend.
Vanuit mijn ooghoek keek ik naar mijn dochter, ze beet op haar nagels.
Mijn man legde een zweterige hand op mijn arm en vroeg ‘zenuwachtig?'
Ik schudde mijn hoofd.

Toen werd mijn naam genoemd en mijn boek en ik stond op, als vanzelf, en tot vandaag ben ik nog steeds verrast. Blij verrast.

Mireille Geus.
 

.
.