Uit het schrijversleven van...Paula Gerritsen

Terug naar lijst
 

Beddrama
 

Het was de tijd van wollen dekens en koud zeil op de vloer.
Na veel zeuren hadden mijn zus en ik het voor mekaar gekregen dat ons stapelbed uit elkaar gehaald werd, zodat de bedden naast elkaar konden staan: net een twee-persoonsbed, maar vooral……..net een gigantische trampoline!!

Mijn zus sprong…hop…op het ene bed. En vandaar…hup…naar het andere. Het veerde geweldig! In spreidstand veerde ze omhoog en……..KLABATSSS…..
Ze verdween in de donkere diepte tussen de twee bedden die op het gladde zeil uit elkaar schoven.
Op ieder bed spartelde een been en een arm. Dat was dan ook alles wat er nog van haar te zien was. Ik was eerst versteend van schrik om vervolgens enorm de slappe lach te krijgen!! Het is een vreselijk naar trekje van me. Ik probeer het altijd uit alle macht tegen te houden maar 't borrelt ongenadig op van onder uit mijn buik en wordt uiteindelijk op z'n minst een zwaar onderdrukt gegrinnik. Zo'n vette, beetje gemene grinnnik.
 

Jaren later sliepen we op een zolderkamer. Op een ochtend werd ik veel te laat wakker, schoot overeind, knalde met mijn hoofd tegen de balk en viel half bewusteloos weer terug op mijn bed (mijn zus was er gelukkig niet). Achteraf kwam ook toen die vette grinnik in me op. Dus,…ik bedoel maar…het komt vast wel goed met mij.

Paula Gerritsen.
 

.
.