Uit het schrijversleven van...Gerard, van Gemert

Terug naar lijst
 

Lezen is leuk.

‘Ga nou toch eens lezen,’ zei mijn vader regelmatig toen ik een jaar of tien was. ‘Dat is goed voor je. Je leert nieuwe woorden kennen en je krijgt er veel fantasie door.’
Ik was namelijk zo’n jongetje dat helemaal niet van lezen hield. Ja, de Donald Duck bladerde ik in vijf minuten door en dan rende ik, met de bal onder mijn arm, mijn vriendjes tegemoet om te gaan voetballen. Of ik ging cowboytje of verstoppertje spelen. Maar het allerliefste ging ik voetballen, tot groot verdriet van mijn moeder die de modderige broeken en sokken bleef wassen.

Gelukkig voor mijn moeder kwam er, ook toen al, ieder jaar weer een herfst en een winter. Het gras op het veldje, waar we tientallen Europese- en Wereldkampioenschappen hebben gewonnen, groeide dan niet meer aan. De regen veranderde het veldje in een vijver, waar je uitstekend op kon kanoën. Voetballen was dan echter niet meer mogelijk. En als het had gevroren was de grond zo hard en ongelijk dat het gevaar op blessures en een kapotte bal te groot werd. Het was voor mijn vader dé tijd om mij toch aan het lezen te krijgen. En dus nam hij een abonnement op de Bibliotheek en nam me mee.

Ik herinner me de eerste keer nog dat we daar naartoe gingen. Ik rende naar de voetbalboeken en nam er twee mee die ik, tot verrassing van mijn vader maar zeker ook van mezelf, binnen een week uitlas. Een week later vond ik het boek ‘De AFC-ers’ van de schrijver J.B. Schuil. Het boek is in 1915 en in het oud Hollands geschreven. ‘De A.F.C.-ers hoopten op den kampioenstitel, maar toch... zij vreesden met gerechte vreeze’, staat er bijvoorbeeld in hoofdstuk 23. Ik heb het boek letterlijk en figuurlijk in tientallen keren stuk gelezen.

‘De AFC-ers’ is niet alleen het boek waardoor ik ben gaan lezen. Het is ook het boek waardoor ik ben gaan schrijven. De verhalen over Eddy Lomans en zijn vriendinnetje Kitty waren mijn inspiratiebron om Stijn en Storm uit de Voetbalgodenserie te verzinnen. Maar dan wel in deze tijd en op de manier zoals ik het wilde. Want dat is nou het leuke van schrijven en het verschil met lezen. Als schrijver bepaal ik of de jongens winnen of verliezen, of de kans voor open doel erin gaat of juist niet en of Stijn wel of geen verkering krijgt met Femke. Als lezer moest ik dat rustig afwachten.

Lezen is leuk, ontdekte ik. Maar bij mij werkte het alleen als het boeken waren over onderwerpen die ik leuk vond. Over voetbal en sport en over cowboys. Want ik heb later ook de hele Arendsoog serie gelezen. Hm, misschien moet ik ook eens een boek over cowboys schrijven.
 

.
.