Uit het schrijversleven van...Gerard Sonnemans

Terug naar lijst
 

Schrijversvakantie

Vakantie? Die heb ik niet. Het hele jaar door zingen er verhalen door mijn hoofd. Wandelend met mijn hond doe ik inspiratie op. Boven de dampende pannen in de keuken vormen zich de eerste zinnen voor een volgend hoofdstuk. Zelfs in bed achtervolgt mijn fantasie me.
Soms moet ik er gewoon even tussenuit – ver weg van andere hoofdbrekers als rinkelende telefoons, televisie en internet. Dan ga ik naar mijn vaste plek midden in Frankrijk. Al jarenlang kom ik tot rust op een oude boerderij.
Eén ding blijft er echter hetzelfde: de verhalen zingen door mijn hoofd. Overal in de streek ligt de geschiedenis voor het oprapen. Oeroude bossen, Keltische offerplaatsen, Romeinse theaters, middeleeuwse kastelen, oorlogsmonumenten en een rijke boerencultuur.
De grootste rijkdommen vond ik in onze boerderij. Toen de vroegere bewoners er veertig jaar geleden uit trokken, namen ze alleen de meest noodzakelijke spullen mee. De schuren lagen nog vol met ploegen, zeisen en bijlen. Het huis was half gevuld met kasten, tafels en stoelen. Aan de muren hingen spiegels, familiefoto’s en diploma’s. En in de achtergelaten kasten vonden we honderden oude boeken, kranten en brieven en het complete archief van een notaris uit de 18de eeuw. Urenlang kan ik wegdromen boven deze schatten.
Vooral de brieven en foto’s van Pauline Lefort - de vrouw die meer dan 100 jaar geleden op ‘onze’ plek woonde - trokken mijn aandacht. Ze vertellen het verhaal van een sterke boerin. Zij beheerde praktisch in haar eentje de boerderij, omdat haar man een zwakke gezondheid had. Elke zomer, als de oogst moest worden binnengehaald en de koeien verzorgd, ging manlief een paar weken naar het kuuroord Vichy, 200 kilometer verderop. Pauline droeg niet alleen de verantwoordelijkheid voor het bedrijf, maar ook voor haar drie kinderen. De jongste kwakkelde net zo met zijn gezondheid als zijn vader.
Van het begin af aan was duidelijk dat ik met al die informatie uit de brieven stof voor een boek in handen had, maar het duurde jaren voordat ik wist hoe dat eruit ging zien. Er was een nachtelijke ontmoeting voor nodig om me op het juiste spoor te zetten. Een van mijn kinderen stond (of beter gezegd lag) oog in oog met de geest van Pauline Lefort…
Toen ik dat hoorde, wist ik het: dáár zou mijn nieuwe boek over gaan! Vele Franse seizoenen gingen voorbij. Tientallen keren herschreef ik het verhaal, totdat het méér was dan een beschrijving van het leven van mijn familie en die van Pauline op het Franse platteland.
Deze zomer is het eindelijk zover: ‘De geest van Beaumont’ is klaar om gelezen te worden.
Vanaf deze zomer ligt het boek in de winkel.
Kijk voor meer informatie op www.degeestvanbeaumont.nl.

.
.