Uit het schrijversleven van...Tiny Fisscher

Terug naar lijst
 

Ik heb nog nooit een prijs gewonnen. Ja, in mijn kinderjaren, met kleurwedstrijden of zaklopen, en in mijn tienerjaren met badmintonnen. Toen werd ik wel eens derde, of tweede. Geloof ik. Met schrijven ben ik helaas nog nooit officieel bekroond. O nee, ik lieg, één keer, jaren geleden alweer, won ik de eerste prijs met mijn boek 'Loek de blindengeleidehond', in de bibliotheek van Berlicum, een dorp in Brabant. Na mijn zegetocht naar het Brabantse bleef het echter stil aan het prijzenfront. Griffels gingen aan mijn neus voorbij (ik schrijf immers geen ‘literatuur’) en een kinderjuryprijs zat er ook niet in, al was het alleen omdat ik nooit op een lijst stond, zodat mijn lezers mijn boeken niet kónden kiezen.

Een en ander veranderde toen ik 12+ boeken ging schrijven, want toen kwamen de nominaties! Nominaties voor de Tina-Bruna award, bijvoorbeeld, waar ik de laatste keer nét naast greep: de award (en het bijbehorende prijzengeld) ging naar Carry Slee, ik werd tweede. Helaas was aan die tweede plaats geen prijs en ook geen envelop verbonden.

Toch voel ik me sinds ik 12+ boeken schrijf de prijzenkoningin. De ene na de andere prijs valt mij ten deel, je kunt zelfs spreken van een ware prijzenregen. Het mooie is, ik neem ze thuis in ontvangst, gewoon, in mijn werkkamer. Ik hoef me er niet netjes voor aan te kleden, ik kan mijn badjas en sloffen erbij aanhouden en ik hoef geen make-up op. De enveloppen met inhoud ontbreken, er is geen taart – laat staan champagne – en al helemaal geen applaus. Maar één ding krijg ik wel: de mooie woorden die bij zo’n prijs horen. Beter gezegd: die mooie woorden zíjn de prijs!

Ik krijg namelijk via mijn site (www.tinyfisscher.nl) veel fanmail. En niet zomaar fanmail, maar héél enthousiaste. Van meisjes die mijn boek 'Star Beach' of de modellenserie 'Ontdekt', 'Beroemd', 'Showtime' twee, drie, vier, vijf, zes of zelfs zeven keer hebben gelezen. Ze lezen en herlezen tot er een volgend boek is. Dus tik ik dapper door, tot diep in de nacht – ik verwaarloos mijn gezin, mijn hond staat uren piepend op de deurmat – en ik vergeet te eten, waardoor ik inmiddels bijna doorschijnend ben.

Een paar weken geleden kreeg ik de prijs der prijzen in mijn schoot geworpen, de allerhoogste onderscheiding die je als schrijver kunt krijgen. Een lezeres had 'Over van alles, maar vooral over de liefde' gelezen, mijn nieuwste jeugdboek, over een meisje van veertien dat aura’s kan zien en de stem van haar overleden opa hoort. De lezeres mailde mij dat zij óók de stem van haar overleden opa hoort. Dat ze dit nog nooit aan iemand had durven vertellen, maar dat ze dit nu wel graag met míj wilde delen. Dat mijn boek haar erg had geholpen om het verlies van haar opa te verwerken, en dat ze superblij was dat ik het had geschreven.

Nominaties, awards, enveloppen, ik zeg er natuurlijk geen nee tegen, ik zou wel gek zijn! Maar zo’n ontroerende bedankbrief, dat blijft toch een soort hoofdprijs.

Tiny Fisscher.
 

.
.