Uit het schrijversleven van...Victoria Farkas

Terug naar lijst
 

Het allereerste exemplaar
Mijn uitgeefster staat op mijn voicemail dat de eerste exemplaren van mijn nieuwe tienerroman bij de uitgever zijn binnengekomen. Of ik zin heb om ze te komen halen. Zin is na zo’n mededeling een understatement, want alle besef van tijd, afspraken, huishouden, verantwoordelijkheid en weersomstandigheden is weg.

In opperste euforie ren ik meteen de deur uit. Zonder jas – dagen erna loop ik nog met een mega snotneus, tranende ogen en zere bronchiën rond. Zó mijn fiets, een standaard Amsterdams modelletje (lees: roestig wrak eerste klas), opgesprongen om als de snelste Amsterdammer naar de uitgever te fietsen om daar, jawel… 500 meter verderop zwaar hijgend binnen te strompelen. En vervolgens neer te storten op het bankje in de hal dat volgens mij alleen voor dit soort gelegenheden daar staat.

Het fijne van mijn uitgeefster is dat ze van mijn ademnood, na zo’n duizelingwekkende fietstocht, inmiddels op de hoogte is en als volleerd verpleegkundige al klaarstaat met zuurstoffles en kapje. Ja, dit heeft ze al eerder met mij meegemaakt en ze weet intussen dat ik een conditie van een in het water gegooide baksteen heb, die nóg hijgend de bodem raakt.

Diep inademen, diep uitademen. Langzaam trekt het zwart voor mijn ogen weg en in mijn ooghoek verschijnt de pr-man, die met een grote grijns mijn boek gracieus heen en weer zwaait, alsof hij de vlaggendrager van de Nederlandse ploeg in de openingsceremonie van de Olympische Spelen himself is.

De overhandiging van mijn boek is een emotionele achtbaan. Nu pas is mijn boek ECHT! Tranen biggelen over mijn wangen als ik mijn boek voor het eerst in handen krijg. Wat is-ie mooi! Kijk hem schitteren. O, en die cover. Nog mooier dan ik had gedacht. Tjonge, die kleuren, die letters, mijn naam op de zijkant van het boek. Ik voel het boek, ik ruik eraan, ik laat de bladzijden verrukkelijk door mijn vingers wapperen en ik streel de titel.

Maanden van zwoegen, persen, vechten met zinnen en woorden, woordenwisselingen, vitamines slikken, liters koffie, versgeperste sinaasappels, kronkelingen in mijn hoofd, nachtbraken, perspectiefwisselingen, puntige karakterschetsen, plotwendingen en een waterval aan inspiratie zoeven door mijn hoofd. Het was zwaar, maar zodra ik mijn boek in mijn handen druk, is alles in een ogenblik vergeten.

Ineens verlang ik hevig naar de komende maanden, want een nieuw verhaal bonkt er in mijn hoofd alweer stevig op los. En bang als ik ben dat het verhaal er met geweld uitschiet, bedank ik mijn uitgeefster, klim ik weer op mijn fiets, sjees naar huis en nestel me, met mijn boek dicht bij me in de buurt, achter de computer en tik het eerste woord van mijn nieuwe boek in: Hoofdstuk 1!

Grrrrr, Victoria Farkas
 

.
.