Uit het schrijversleven van...Benjamin Leroy

Terug naar lijst
 

Een goed boek is als een goede spaghettisaus

Plasman
staat dit jaar trots te blinken in de Prentenboeken Top Tien! Ondertussen plast ons superheldje ook in het Deens, Italiaans en zelfs Koreaans!

Je hebt geen idee hoe klein zoiets begint. Gewoon, bij mij thuis, op mijn tekentafel. Ergens in 2008 kribbel ik een heel eenvoudig schetsje op een blad: een jongetje plast in zijn bed maar droomt dat hij een monster verslaat. Algauw ontstaat er een verhaaltje. Dan heb ik weer wat anders te doen en verdwijnen de schetsen in een la. Die lades zijn als potten pruttelende spaghettisaus. Af en toe doe je de pot open en denk je: ‘mmm, nog een beetje van dit erbij’. Dan laat je de pot verder pruttelen.

Ergens in 2012 zit ik superhelden te tekenen. Eerst teken ik de superhelden die iedereen kent: Superman, Spiderman, Batman… Dan begin ik er zelf een te bedenken: Spruitjesman (laat heel veel scheetjes), Herniaman (heeft altijd rugpijn), Plasman... Dan rinkelt er een belletje. Ik denk aan een kookpot die al een tijdje pruttelt. Mijn plasverhaal! Ik haal het deksel van de pot. Er zitten dingen in die lekker ruiken. Ook dingen die niet in de pot thuishoren. Die probeer ik eruit te vissen. Het jongetje verander ik in een heel bijzondere superheld: Plasman! Een superheld die erg veel, hard en ver kan plassen (maar wat moet je daarmee?). Ik roer zorgvuldig. Ondertussen vraagt iemand anders mijn aandacht: mijn zoon Rien wordt hier thuis geboren in 2012. Dat zet je leven op zijn kop! Ik kom even niet meer aan mijn kookpotten toe.

In 2015 gaat Rien al naar school en trek ik de lade weer open. Oei – er zit nu al zoveel in de pot dat hij bijna overkookt! Ik weet dat de tijd rijp is. Ik zie hoe het verhaal moet worden. In die fase maak ik veel ‘dummies’: miniboekjes die me laten zien of het verhaal lekker loopt, en waar het anders moet.

Nu kijkt Jaap Robben mee. Hij is niet alleen een héél goede schrijver, maar ook een goede vriend. We hebben samen al heel wat bedacht en gemaakt, zoals De Zuurtjes, en ‘Suzie Ruzie’. ‘Mmm’, zegt hij, wanneer hij in de pot kijkt, ‘Misschien nog een beetje van dittum’. Hij roert er iets doorheen dat ik niet ken. En nog iets waar ik niet eens aan gedacht heb. Plots ruikt het overheerlijk! Jaap is een echte woordentovenaar. Door zijn woorden wordt ‘Plasman’ mooier dan ik ooit had kunnen dromen.

Pas in 2017 is ‘Plasman’ een echt boek. In de winkel. Het lijkt of zo’n boek er vanzelf ligt. Maar dat is dus niet zo. Een goed boek is als goede spaghettisaus: hoe langer hij heeft staan pruttelen, hoe lekkerder hij is. Smakelijk!

Benjamin Leroy.

.
.