Onverwacht op ruimtereis
Schrijver Mark Haddon ken je misschien wel van het briljante boek ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’. Het boek ‘Boem! (of 70.000 lichtjaren van huis)’ schreef hij al eerder, maar toen dat in 1992 werd uitgegeven had het de onmogelijke titel ‘Gridzbi Spudvetch!’. Tjsa, dat verkoopt natuurlijk niet zo lekker, vandaar dat de schrijver besloot om de titel te veranderen en een groot gedeelte van het boek te herschrijven. Een goed idee, want ‘Boem!’ verdient zeker een heleboel lezers. Alleen al om de Mark Haddon-humor. Wat dat is? Zo droog mogelijk situaties beschrijven, bijvoorbeeld wanneer hoofdpersoon Jim een broodje vanaf het flatbalkon naar beneden heeft laten vallen, precies in het gezicht van het vriendje van zus Becky:
Becky vertelde mama dat het mijn broodje was. Mama gaf me een uitbrander omdat ik goed eten had verspild. Becky zei dat eten verspillen niet het punt was. Het punt was dat ik het op het gezicht van Kraterhoofd had laten vallen. Dus zei mama dat je een piano op Kraterhoofd kon laten vallen zonder dat het veel verschil maakte. Op dat punt vloekte Becky en stampte naar haar kamer.
Jim heeft zich op stang laten jagen door zijn 16-jarige zus, die vertelde dat ze leraren heeft horen praten over hem. En wat ze vertelden, klonk niet zo best: hij zou naar een speciale school voor probleemkinderen moeten. Daarom gaat Jim met beste vriend Charlie de leraren afluisteren. Maar ze krijgen iets heel anders te horen dan verhalen over Jim: lerares Pearce en leraar Kidd praten met elkaar in een onbekende taal! Vanaf dat moment proberen Jim en Charlie achter het geheim van hun leraren te komen.
Het leuke van ‘Boem!’ is dat je in het begin nog geen idee hebt hoe spannend het avontuur gaat worden. Jim en Charlie zijn gewone scholieren die speurdertje spelen. De leraren houden hun geheim goed verborgen en geven telkens maar kleine stukjes informatie prijs. Maar de zoektocht van Jim en Charlie komt in een stroomversnelling wanneer ze een raadselachtige armband vinden op de zolder van mevrouw Pearce. Opeens is Charlie spoorloos verdwenen. En heel toevallig zijn meneer Kidd en mevrouw Pearce allebei ook niet op school…
Op dit punt slaat het boek een heel andere weg in. Gelukkig blijft Mark Haddon ook de spannende sciencefictiontoestanden waar de hoofdpersonen in terechtkomen, op een grappige manier beschrijven. Zo zijn er op de planeet Plonk harige aapspinnen, die alles van de aarde willen weten, van Abba tot doedelzakken. Ook heel bijzonder: als je een blauwe zuignap op je hoofd plakt en denkt aan wat je graag wilt eten, dan verschijnt het op je bord. Met een benzinesmaakje, dat wel. Leuk en aardig allemaal, maar ondertussen zitten de hoofdpersonen wel opgesloten op die vreemde planeet. Bovendien komen ze voor een grote opdracht te staan: het voortbestaan van de aarde hangt van hen af…
‘Boem! (of 70.000 lichtjaren van huis)’
Mark Haddon
Uitgeverij De Fontein, 2009
ISBN 978 90 261 2727 4
Juulke.
naar de recensiepagina