Marc ter Horst over...‘Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)’ van Tineke Honingh

Terug naar lijst
 

Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)

Titel: Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)
Auteur: Tineke Honingh
Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf, 2018
ISBN: 978 90 003 5963 9
Illustraties:

Terug naar lijst

Niet alles gaat over zoenen

Meestal baal ik een beetje als een boek over weer een kind gaat met een handicap / een eetstoornis / een depressie / een enge ziekte / een dode ouder / twee dode ouders / een zieke ouder / gescheiden ouders of een verliefdheid op iemand met een andere huidskleur of van het eigen geslacht. Natuurlijk is het goed dat daar veel boeken over zijn. Maar af en toe wil ik ook wel eens een boek over iemand die net zo saai is als ik. Dat is Bo zeker niet, maar toch ook weer wel.

Bo is spastisch. Doordat ze klem zat bij de geboorte heeft ze zuurstoftekort gehad en is praten en bewegen een uitdaging voor haar. Maar verder is er niks mis met Bo. Daardoor zijn haar gedachten en gevoelens hartstikke herkenbaar voor saaie mensen zoals jij en ik. Dat maakt het verhaal van Bo tegelijk heel gewoon en heel ongewoon. En zeker geen verhaal om van te balen.

Op een heel natuurlijke manier leer je het leven van dit spastische meisje kennen. Doordat het grootste deel van het boek vanuit haar perspectief is geschreven leef je vanzelf met haar mee. Daarbij helpen zeker ook de namen die ze geeft aan haar favoriete boeken (dikke Thea’s), haar elektrische driewieler (Herman) en haar slechte arm (haar klauwtje). Het zijn namen die humor, zelfspot en berusting verraden. Bo kan verdrietig zijn en boos, maar zielig is ze niet.

Ik weet niet hoe het is om spastisch te zijn en als ik het goed begrijp heeft Tineke Honingh er ook geen ervaring mee. Maar ze beschrijft de wereld van Bo van zo dichtbij dat het voelt alsof ik 176 bladzijden bij haar in huis heb gewoond. Toch draait het niet alleen om de handicap van Bo. ‘Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)’ is ook gewoon het verhaal van twee twaalfjarige buitenbeentjes op de basisschool. Over pesten en gepest worden. Over gevoelens delen en voor je houden. En over vertrouwen op je vrienden en familie.

Wat ik zo goed vind aan dit boek is dat het overal licht van toon blijft, ondanks de soms heftige emoties en ongemakkelijke toestanden. Die maken zo natuurlijk deel uit van het verhaal dat je er geen moment over struikelt en aan een stuk door wilt lezen. Hooguit is het af en toe een tikkie ongeloofwaardig, maar dat zie je in de beste kinderboeken gebeuren. Nergens wordt het sentimenteel of voorspelbaar en nergens vliegt het uit de bocht. Even was ik (net als zus Fenna) bang dat de twee hoofdpersonen op een al te snelle romance af koersten, maar zoals Bo al zegt: ‘Niet alles gaat over zoenen!’

Zo weet Tineke Honingh het verhaal mooi klein te houden, terwijl er genoeg vaart en spanning in zit. Heb je GipsAlaska en andere boeken van Anna Woltz al drie keer uit, lees dan snel ‘Het (on)gewone verhaal van Bo (en Tom)’. En anders trouwens ook.

Marc ter Horst.

.
.