Tom Marien over...‘Mammoet’ van Stefan Boonen

Terug naar lijst
 

Mammoet

Titel: Mammoet
Auteur: Stefan Boonen
Uitgeverij: De Eenhoorn, 2016
ISBN: 978 94 6291 171 0
Illustraties: Melvin

Terug naar lijst

Een denderende graphic novel (yes, lekker grensoverschrijdende kinderboekenmaterie!)

In de graphic novel ‘Mammoet’ vertellen auteur Stefan Boonen en illustrator Melvin het flitsende verhaal van Theodore Bob Prinsel de Eerste. Gelukkig mag je ook Theo zeggen.
Theo woont in een erg groot huis met wel 36 kamers. Zijn ouders zijn succesvol (filmster en directeur van een koekjesfabriek). Ze hebben amper tijd voor hun kinderen, want Theo heeft ook nog een zus Ada die er niet altijd is omdat ze niet langer ‘gewoon’ is. Over Ada in haar rolstoel doen de makers erg geheimzinnig.  
En dan vergeet ik nog de nare Nannie Beenhaar die de taak van de afwezige ouders heeft overgenomen. Zoals Nannie beschreven en getekend wordt, doet ze me denken aan een kruising tussen de gemene Juffrouw Bulstronk (de directrice uit Roald Dahls ‘Matilda’) en een coole tante. Theo krijgt een brede opvoeding van haar: Theo oefent dansen, rekenen, zingen, zwaardvechten, lezen, tekenen, judo, zwemmen… En na het avondeten rijdt die vreemde Nannie er op haar scooter vandoor.
Best fijn, zo’n actief leven, hoor ik je denken. Maar kleine Theo is behoorlijk alleen en op de grasvelden rond zijn huis mag hij niet komen van zijn ouders. En dus vlucht Theo in zijn eigen hoofd waar het best spannend wonen is. Of hij vlucht stiekem naar de tuin, waar hij achter een geheim deurtje, een verlaten pretpark ontdekt dat naar de naam Oertijd luistert. In dat park hossen sabeltandkonijnen rond, duikt een sympathieke Ruigtaler op, net als een bende Kraggkaken. En daar woont uiteraard ook een… mammoet.

In dit boek schudt Boonen een weldoordacht verhaal uit zijn mouw waarbij hij zijn fantasie toch de vrije loop kan laten. De schrijver weet wat er in een achtjarige omgaat. Theo’s situatie is best zielig, maar het ontbreekt hem niet aan humor om alles in balans te houden. De grappige voorvallen in het boek worden mooi in woord én beeld gevat. Zo is de vechtpartij tussen Theo, Nannie en een bende Kraggkaken heerlijk om mee te maken.

Melvin (pseudoniem voor Wout Schildermans) giet het verhaal in een misschien ongewoon format voor kinderen. Met slechts rode en zwart-grijze tinten wordt het hele verhaal kleurgegeven. Het kleurgebruik ondersteunt de spanningsboog. Ondanks het wat onrustige effect dat de kleur rood doorgaans heeft (dat jaagt het tempo aanzienlijk de hoogte in), slaagt Melvin erin om de nodige rustmomenten te creëren. Dat doet hij bijvoorbeeld door plaatjespagina’s en grote prenten met elkaar af te wisselen. Naar de zwem-yoga-pagina kan ik blijven kijken, net als naar de hilarische spread waar Nannie Beenhaar voor een avontuurlijke metamorfose gaat. Melvin hanteert een erg expressieve stijl. De lijnen, die hij op papier zet, ogen bedrieglijk eenvoudig, maar zitten vol emotie en dynamiek.

In ‘Mammoet’ zijn tekst en beeld heel erg met elkaar verweven. Daar zorgt de uitstekende vormgeving voor. Het ritje op de achtbaan bijvoorbeeld of de blik van Theo als hij ondersteboven opgeknoopt aan een touw hangt geven je het gevoel dat je in een animatiefilm zit.

Als lezer ben ik van Theo gaan houden. De makers houden ook veel van ‘hun’ Theo. Theo houdt dan weer van Ada en Mammoet. En ‘Mammoet’ lezen kan je nog het best samenvatten als zo’n ritje op een achtbaan: heel erg spannend en achteraf wil je nog een keer.

Tom Marien.

.
.