Isabel Hoving over...‘Borealis’ van Marloes Morshuis

Terug naar lijst
 

Borealis

Titel: Borealis
Auteur: Marloes Morshuis
Uitgeverij: Lemniscaat, 2016
ISBN: 978 90 4770 866 7
Illustraties:

Terug naar lijst

Borealis’

Soms heb je gewoon zin in een spannend boek. Daarom las ik ‘Borealis’ van Marloes Morshuis. Het begint meteen al goed: Joppe van dertien is ontvoerd naar een ijskoud kamp in een onherbergzame wildernis, samen met een grote groep andere dertienjarigen van over de hele wereld. Het lijkt allemaal voor het goede doel, maar als lezer weet je natuurlijk wel beter. Al houden al die zogenaamd goedbedoelende volwassenen, die de kinderen hierheen brachten, nog zulke mooie praatjes. Het is fijn dat onze held Joppe zich ook niet laat bedriegen.

Het is helemaal een spannend verhaal, dat vaak nét een andere kant op gaat dan je verwacht. Daar moet je wel tegen kunnen. De kinderen leven in een harde, koude wereld, en er gebeuren harde en koude dingen. Ik vond het zelf het mooiste toen het verhaal ons in de letterlijk bikkelharde en ijskoude wildernis bracht, in de sneeuw en de eindeloze bossen. Op die momenten kun je samen met de kinderen bang zijn voor beren, en voor de vrieskou, en de vreselijke verlatenheid, waar geen beschutting is, en geen oplossing voor honger en dorst. Daar had ik best wel meer van gewild.

Er gebeuren gelukkig genoeg andere leuke en huiveringwekkende dingen. Het is heel grappig als een meisje bang is dat ze geen bikini meer aan zal kunnen, als er iets gebeurt dat misschien een litteken achter zal laten. Kind, je leven staat op het spel, en jij zeurt om je bikini? Maar het is waar, zulke meisjes bestaan! En het is ook leuk als Joppe zo kwaad wordt dat hij de kamer totaal in puin slaat. Joppe is de held, maar het is leuker als je jezelf kunt herkennen in helden. Als ze af en toe stom driftig zijn. En dan vond ik het ook interessant dat de kinderen in het kamp uit alle delen van de wereld komen. Soms merk je echt dat ze uit een ander land komen dan Joppe, dat ze anders tegen de dingen aankijken. Wat interessant is, maar ook een beetje vreemd, is dat die kinderen ineens geen van allen meer een mobiel hebben, en dat dat voor niemand echt een probleem lijkt te zijn. Ik dacht, als je ineens zonder internet en pc’s moet leven, dan is dat toch echt flink afkicken – maar daar vertelt het boek eigenlijk niets over.

Die spanning – overleven ze het? – is het beste van het boek. Beter dan het verhaal zelf, dat ik soms wat ongeloofwaardig vond. Maar soms maakt dat niet zoveel uit. Soms wil je gewoon alleen maar meegesleept worden, door vrieskou, botte moordaanslagen en stomme ruzies heen. Dan is het enige wat je wilt weten: overleven ze het?

Isabel Hoving.

.
.