Janneke Schotveld over...‘Een ei voor de gravin’ van Tanneke Wigersma

Terug naar lijst
 

Een ei voor de gravin

Titel: Een ei voor de gravin
Auteur: Tanneke Wigersma
Uitgeverij: Lannoo, 2015
ISBN: 978 94 014 2271 0
Illustraties: Linde Faas

Terug naar lijst

Een verwende Gravin

Tanneke Wigersma ken ik al mijn hele leven. Ik was drie toen ze naast me kwam wonen.
‘Hoe heet jouw kind?’ vroeg mijn moeder.
‘Tanneke,’ antwoordde haar moeder. ‘En hoe heet jouw kind?’
‘Janneke,’ zei de mijne.

We leerden al gauw praten en daarna schrijven. En dat is wat we al die jaren zijn blijven doen: praten en schrijven.   
Tanneke heeft een paar heel mooie boeken geschreven over heftige onderwerpen. ‘Acht dagen met Engel’, ‘Ole durft’ en ‘Mijn laatste dag als genie’ bijvoorbeeld.

‘Schrijf je ook eens een vrolijk, luchtig boek?’ vroeg ik.
‘Oké,’ zei Tanneke en ze gaf me een stapel A-4tjes. Ik testte het op mijn kinderen, die een paar keer zo moesten lachen dat ze bijna uit bed vielen.
‘Gauw, opsturen!’ zei ik. En dat deed ze.

En hier is het dan: ‘Een ei voor de Gravin’.
Bij een gravin stel je je een welopgevoede deftige dame voor. De gravin uit dit verhaal is alles behalve welopgevoed en deftig. Ze tekent snorretjes op schilderijen, is behoorlijk verwend en driftig en zegt nooit alsjeblieft.
Haar hofhouding bestaat uit twee personen: Marie de huishoudster en Oscar de kok. Ze doen hun uiterste best om het haar naar de zin te maken, maar het is nooit goed. De Gravin scheldt ze uit en commandeert ze rond. Toch ga je vanaf bladzijde één van haar houden.

Iedere morgen eet de Gravin een ei. Een gekookt ei. Een perfect gekookt ei. Niet te hard, niet te zacht, maar precies ertussenin. En er is maar één persoon die dat kan: Oscar de kok.
Maar op een ochtend is hij er niet. De Gravin had kunnen weten dat hij twee dagen op cursus cakejesbakken was. Als ze zijn briefje had gelezen in plaats van haar mond ermee af te vegen.
Samen met Marie de huishoudster doorzoekt ze het hele huis. Maar hij is echt weg.

‘Misschien is hij het zat, denkt Marie.
Ik ben het ook wel eens zat.

De Gravin zegt nooit aardige dingen.
Ze scheldt de hele dag door.
Het zou zo helpen als ze eens alsjeblieft zou zeggen.’

Marie krijgt de opdracht een perfect ei te koken, maar het eerste is te zacht en het tweede is te hard. Ze krijgt ze allebei naar haar hoofd geslingerd. De gravin krijgt steeds meer honger. Straks gaat ze nog dood! Ze móét een ei.
Dan gaat de Gravin voor het eerst in haar leven naar de keuken om het zelf te proberen. Maar de eieren zijn op. En de Gravin heeft geen idee waar ze vandaan komen.

‘De eieren liggen onder de kip,’ zegt Marie.
'En waar is die kip dan? vraagt de Gravin.
‘Buiten in haar hok.’
Marie wijst naar de deur naar de moestuin.
‘Maakt die kip het ei?’ vraagt de Gravin.
Marie knikt.
‘Hoe dan?’
‘Dat wil je niet weten,’ zegt Marie.
‘Zolang het maar niet uit haar kont komt,’ zegt de Gravin.’

Even later ontdekt de Gravin dat kippen geen gekóókte eieren leggen. Wanhopig gaat ze gaat naar een restaurant, maar niemand kan wat haar eigen kok kan. In haar wanhoop gaat ze zelfs uit stelen en komt in de gevangenis terecht. En wie komt haar daaruit halen?

Dat zeg ik niet. Lees het zelf maar. En kijk ook naar de prachtige tekeningen van Linde Faas.

Janneke Schotveld.

.
.