Mireille Geus over...‘Mijn laatste dag als genie’ van Tanneke Wigersma

Terug naar lijst
 

Mijn laatste dag als genie

Titel: Mijn laatste dag als genie
Auteur: Tanneke Wigersma
Uitgeverij: Querido, 2007
ISBN: 978 90 4510 565 9
Illustraties:

Terug naar lijst

Meije zat in elkaar gedoken op het bankje. ‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Fay. ‘Ik wil naar huis,’ piepte Meije. ‘Wat is er dan?’ Meije begon te huilen. Haar ademhaling ging zo snel dat haar lichaam ervan schokte. De jongens naast hen kwamen aanzetten met een plastic zak waarin Meije kon ademhalen. Dat hielp. Langzaam werd haar ademhaling weer normaal. ‘Wat is er dan?’ ‘Alles.’ ‘Wat alles?’ ‘Gewoon, leven.’

Als je klein bent en je hebt pijn, dan geeft mama je een kusje en is het over. Als je ouder wordt en je hebt pijn, sturen je ouders je naar een dokter en dan is het over. Of niet?

In ‘Mijn laatste dag als genie’ van Tanneke Wigersma gaat de pijn die de vijftienjarige Meije van binnen voelt niet over. Nooit meer. In het eerste deel leren we Meije en haar beste vriendin Fay kennen. Twee pubermeisjes, die giechelen, roken en zoenen en mooie of vieze gedichten schrijven. De toon is licht. Ook als blijkt dat Meije dodelijk ziek is, wordt het geen zwaar verhaal. Ze houdt zich heel sterk en is daarmee een steun voor haar omgeving. Vlak voor haar dood geeft ze Fay haar dagboek en vraagt haar dit te verbranden na haar dood.

In het tweede deel leest Fay na het overlijden van Meije in haar dagboek en komt erachter dat Meije een genie dacht te zijn en waarom. Ook hier is de toon licht. Meije vond het helemaal niet erg om ernstig ziek te zijn en dood te gaan. In een ander lettertype lezen we de reacties van Fay op de behoorlijk schokkende dingen, die in het dagboek staan. Het derde deel gaat over de begrafenisplechtigheid van Meije, waar Fay ondanks haar belofte aan Meije, voorleest uit het dagboek. De nabestaanden blijven vol emoties en verward achter.

‘Mijn laatste dag als genie’ is een heftig boek. Niet alleen door het onderwerp, zelfdoding, maar ook door de manier waarop het is geschreven. Het is knap opgebouwd. De gesprekken worden heel ‘echt’ en precies opgeschreven. Het lijkt alsof de dingen heel gewoon worden verteld, maar daardoor kan je je de bijzondere situatie juist heel goed voorstellen.

Tanneke Wigersma heeft geen vrolijk boek geschreven; het geeft op het einde ook geen oplossing of troost. Misschien heb je, na alles wat er in het boek aan de orde is gekomen, meer behoefte aan houvast,. Je zou willen dat Fay, nu ze het nieuws van en over haar vriendin de wereld heeft ingestuurd, genoeg steun krijgt om verder te leven. Juist door het ‘open einde’ is
‘Mijn laatste dag als genie’ een boek dat een beetje brutaal in je hoofd blijft doorjengelen. Je wil het vast wel meer dan één keer lezen!

Mireille Geus.

.
.