Hans Kuyper over...‘Papegaaien liegen niet’ van Lydia Rood

Terug naar lijst
 

Papegaaien liegen niet

Titel: Papegaaien liegen niet
Auteur: Lydia Rood
Uitgeverij: Leopold, 2010
ISBN: 978 90 258 5723 3
Illustraties:

Terug naar lijst

Dit prachtige boek speelt in Nicaragua. Schrijfster Lydia Rood is daar zelf wezen kijken en veel van wat ze gezien heeft, is in het boek terecht gekomen. Dat zou heel vervelend kunnen zijn (zo’n boek met alleen maar weetjes), maar Lydia mengt haar informatie heel soepel door het verhaal zodat je er geen last van hebt – en ondertussen leer je wel veel!
Het hanengevecht waarmee het boek begint (je moet wel een beetje tegen bloed kunnen...) vertelt meteen het hele verhaal. De oudere haan, waar iedereen veel vertrouwen in had, verliest de strijd en eindigt in de pan. De jonge haan behaalt een enorme overwinning – en dat had bijna niemand verwacht.
Zo gaat het ook met Matteo, de hoofdpersoon van dit boek. Alles zit hem tegen. In de eerste hoofdstukken verliest hij zo’n beetje alles wat hij bezit (en het was al niet veel). In plaats van bij de pakken neer te zitten, verzint hij voortdurend nieuwe plannen. Ook droomt hij van een grote carrière als honkballer. Daarin lijkt hij wel een beetje op Kees Bakels, de hoofdpersoon uit ‘Kees de Jongen’ van Theo Thijssen. Dat is een heel oud, prachtig boek dat je beslist een keer moet lezen.
Matteo is twaalf, en hij leert heel snel de echte wereld kennen. En net als hij denkt dat hij helemaal alleen is, komt er een leuk buurmeisje langs dat hem beter leert kijken. Matteo leert op zichzelf te vertrouwen, en het boek eindigt vol hoop.
Klinkt dit vaag? Ja, maar dat is met opzet. Het zou flauw zijn om al te veel te verklappen. Want ‘Papegaaien liegen niet’ is ook een boek vol geheimen. Er zijn heel veel waarheden, en elke waarheid doet een beetje pijn. Lydia Rood schrijft dat mooier op: ‘De waarheid schrijnt als scherpe steentjes in een geschaafde knie.’ En toch wil Matteo de waarheid weten.
Zelf ben ik nooit in Nicaragua geweest, maar wel in Zuid-Mexico. Ik herkende Matteo meteen – zulke jongens lopen daar overal op straat. Ik herkende ook de kleuren, de geuren, de regen – en de armoe. Lydia Rood weet het allemaal prachtig op te schrijven. Ik moest aan het eind behoorlijk wat traantjes wegpinken.
Wie op zoek is naar een avontuur vol explosies en achtervolgingen moet dit boek niet lezen. Maar wie wil weten hoe een jongen van twaalf zijn eigen weg vindt, temidden van allerlei ellende; wie wil weten hoe het er in de wereld aan toe gaat; wie het niet erg vindt om een beetje te huilen – ja, die kan geen beter boek kiezen.
 

Hans Kuyper.

.
.