Corien Botman over...‘Juwelen van stras’ van Carli Biessels

Terug naar lijst
 

Juwelen van stras

Titel: Juwelen van stras
Auteur: Carli Biessels
Uitgeverij: Terra Lannoo, 2009
ISBN: 978 90 209 8189 6
Illustraties: Martijn van der Linden

Terug naar lijst

Samen met Carli Biessels en twee andere auteurs zit ik in een schrijfgroep. We laten elkaar ons werk lezen, voordat iemand anders het mag zien. Carli had 'Juwelen van Stras' geschreven voordat ik bij de groep kwam, dus het was een verrassing toen ik opeens een mooi klein boekje van haar kreeg. Het heeft een harde kaft met mooie stille tekeningen van Martijn van der Linden. Het verhaal telt nog geen honderd bladzijden, maar gaat over een groot onderwerp, de oorlog.

Elske is een joods meisje dat moet onderduiken in ‘het grote huis'. Ze woont er met tante Gé, ome Kas en hun dochters, en een paar ‘ooms' die net als Elske niet in het huis horen maar er toch wonen. Soms komt er een nieuw iemand bij, een andere keer blijkt er opeens weer een bewoner weg te zijn. Waarom? Waarheen? Dat vraagt Elske niet. De oorlog heeft haar geleerd dat je sommige dingen niet moet willen weten. Ze vraagt ook niet waar haar ouders en haar twee broers zijn.

Op een avond worden Elske en haar nichtjes door een onbekende oom Jo-tje in restaurant het Silveren Seepaerd uitgenodigd voor een etentje. Het wordt een onvergetelijke avond, met kaarsen, zilveren bestek en een ober. Na afloop mogen de meisjes van oom Jo-tje een diertje van stras (geslepen glas) uitzoeken. Elske kiest ‘een vogeltje met een oogje van blauw'. Ze bewaart het als een schat.

Na die ontmoeting blijven Elske en oom Jo-tje elkaar op afstand troosten en steunen door de ander geheime versjes, tekeningen en berichtjes te sturen. De oorlog is voelbaar in 'Juwelen van stras' maar niet heel dichtbij. Tot er een granaatscherf op het schoolplein valt. ‘Veel kinderen huilden,' vertelt Elske. ‘Er waren geen juffrouwen genoeg om te troosten.'

Tijdens het bombardement is ook het Silveren Seepaerd verwoest. Elske is bang, maar dan krijgt ze gelukkig weer bericht van oom Jo-tje. Ze maakt gauw een tekening voor hem. Ze schildert de puinhopen van het Seepaerd en zet er een vogel bovenop. Met een oogje van blauw.

Elske geeft ons het gevoel dat het met de oorlog goed zal aflopen, al zal dat wel even duren. Het is een wijs meisje. Eigenlijk is zij het echte juweeltje uit het boek. Het is fijn om als lezer van ‘Juwelen van stras' een tijdje met haar mee te leven, ondanks die oorlog.

Corien Botman.
 

.
.