Zwarte StadAndré Boesberg

Terug naar lijst
 

Zwarte Stad

Titel: Zwarte Stad
Auteur: André Boesberg
Uitgeverij: Terra Lannoo, 2006
ISBN: 978 90 856 8301 8
Illustraties:

Terug naar lijst

Ratten en een appelboom
 

Tijd: oktober 1942.
Plaats: Rusland, Stalingrad.
Nikolay en Vera proberen weg te komen uit deze vreselijke stad vol sluipschutters en bomaanslagen. Weg uit de zwarte stad. De Duitsers willen met alle geweld Stalingrad innemen. Er wordt vreselijk gevochten tussen de Duitsers en de Russen. Nikolay en Vera zijn eigenlijk per ongeluk in Stalingrad terechtgekomen. Ze raken bevriend met Oleg en helpen hem. Oleg zit in het verzet en bezorgt brieven met militaire geheime informatie. Maar in een stad vol sluipmoordenaars is dat levensgevaarlijk. Zeker voor kinderen.

Ze is nog maar tien. In Stalingrad maakt leeftijd niet uit. Oleg kijkt hem aan. ‘Luister… Ik weet precies wat ik doe, ik heb het vaker gedaan.’ Hij veegt de haren uit zijn gezicht. ‘Blijf achter me, een meter of vijf. Buk wanneer ik buk, val wanneer ik val. Duidelijk?’

In plaats van te bukken en te vallen, zoeken ze een andere weg.

‘Het stinkt,’ zegt Nikolay. ‘Mijn God, wat stinkt dit.’ ‘Gewoon een riool,’ zegt Oleg. ‘Hier heb je geen last van sluipschutters’.

Je gelooft het eerst niet, maar ze rennen dus door rioolbuizen om die brieven veilig over te brengen. Zo tussen de ratten en lijken door, met een doek voor hun mond om niet ziek te worden. André Boesberg vertelt het zo dat je het bijna voor je ziet, bijna ruikt.

‘Zwarte Stad’ begint als een triest oorlogsverhaal. De vader van Vera en Nikolay wordt door de Duitsers opgehangen in hun appelboom. Ze moeten naar oom Andrew. Maar van Gorkow, Andrew’s woonplaats is niets meer over. Dus, waarschijnlijk ook van Oom Andrew niet. Maar het is niet alleen maar verdrietig; ‘Zwarte Stad’ is ook een echte thriller, een super spannend verhaal over verraad, moord en wraak. Nikolay wil weten wie zijn vader heeft verraden. Wonder boven wonder komen ze daar achter. En zo gebeuren er wel meer wonderbaarlijke dingen in het boek.. Het lot noemt Boesberg dat. Het is allemaal wel érg toevallig. Maar toch vergeef je dit de schrijver snel, want hij vertelt goed. Hij laat je meeleven met Nikolay, je voelt zijn verdriet en angst.

En dan is er ook nog de brief van zijn vader, die Nikolay meekreeg bij zijn vertrek van de boerderij. De brief brandt in zijn zak. Wat er in staat verwacht je niet, maar daarna snap je wel beter waarom het allemaal zo gegaan is. Maar Vera weet het nog niet. Nikolay moet het haar nog vertellen en daar ziet hij erg tegen op… Waarom? Dat moet je zelf maar lezen!

Marjolein.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.