ZiekGideon Samson

Terug naar lijst
 

Ziek

Titel: Ziek
Auteur: Gideon Samson
Uitgeverij: Leopold, 2009
ISBN: 978 90 258 5332 7
Illustraties:

Terug naar lijst

Ziek, maar niet zielig
 

Belle is ziek. Ze ligt al maanden in het ziekenhuis en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in komt. Ze is misselijk, moet overgeven en heeft veel pijn. Maar op zielig gedoe zit ze niet te wachten. Daar wordt ze nog misselijker van. In ‘Ziek' schrijft Gideon Samson over het leven van Belle, dat echt niet makkelijk is.

Vooral Belles moeder zit diep in de put sinds Belle ziek is. En hoewel Belle wel begrijpt dat het allemaal uit liefde is, wordt ze er toch helemaal gek van. Soms maakt Belle - in een gemene bui - haar moeder expres nog ongeruster en verdrietiger.

‘Ze zeggen...' zeg ik. Ik stop even. Ik hoest. Dat hoort erbij. Dan gaat mama straks zeker huilen. (...) ‘Dat dit het dodenkamertje is.' Mama perst haar lippen op elkaar. Om haar tranen te stoppen. Maar het lukt weer eens niet.

Tja, als je de hele dag in bed ligt - week in week uit, maand in maand uit - dan word je misschien vanzelf opstandig. Zo maakt Belle haar nieuwe kamergenootje Jantje behoorlijk van streek. En met haar vriendinnen loopt het ook niet helemaal lekker. Brie - die eigenlijk Brigitte heet, maar omgetoverd is tot een Franse kaas - leest wanneer Belle slaapt stiekem in het schrijfschrift van haar vriendin. Ze krijgen ontzettende ruzie en Brie scheldt er op los:

‘Je bent een stom, ziek kutwijf!' zegt ze. ‘Ik heb je altijd al een stom kutwijf gevonden.' (...) ‘Ga toch dood!' zegt Brie. 'Ongestelde trut!'

Gideon Samson heeft met ‘Ziek' werkelijk een prachtig boek geschreven. Wat direct opvalt, zijn de korte, pittige zinnen en de krachtige beschrijvingen, over praten met uitroeptekens bijvoorbeeld. Het lijkt een hard boek, maar dat is het niet. En saai wordt het ook nergens, al gaat het verhaal over een meisje dat de hele dag in bed ligt. Dat komt bijvoorbeeld door de herinneringen van Belle die Samson heel mooi heeft verwerkt in het verhaal. Het zijn eigenlijk aparte, kleine hoofdstukjes geworden waarin Belle steeds een stapje verder teruggaat in de tijd. Zo vertelt ze over de tijd dat haar vader en moeder nog samen waren. Verder is het fijn dat Gideon Samson niet voortdurend zijn best doet om de lezers van alles uit te leggen. Een heleboel dingen blijven onbeschreven, zo komen we bijvoorbeeld nooit te weten welke ziekte Belle heeft.

Maar het boek is vooral zo mooi omdat Belle zo'n bijzonder meisje is. Ze is dwars en heeft streken, maar ze heeft ook een heel kwetsbare kant. Die komt vooral naar boven als haar opa haar komt opzoeken in het ziekenhuis.

‘Je bent het leukste meisje van de wereld,' fluistert opa in mijn oor. Ik huil op zijn schouder. ‘Je trui,' zeg ik. ‘Hij wordt nat.' ‘Mooi zo,' zegt opa. ‘Die gaan we dus nooit meer wassen. Dit wordt mijn lievelingstrui. Mijn tranentrui.'

Mieke.

 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.