Wit als een watRobbert-Jan Henkes

Terug naar lijst
 

Wit als een wat

Titel: Wit als een wat
Auteur: Robbert-Jan Henkes
Uitgeverij: Querido, 2018
ISBN: 978 90 214 1444 7
Illustraties: Charles Michels

Terug naar lijst

Wat woorden kunnen doen

Natuurlijk, het is heerlijk om in een dik boek te duiken en hoofdstukken lang een avontuur te beleven, tot je met rode wangen van spanning de laatste bladzijde uit hebt. Heerlijk gelezen!
Maar soms heb je geen zin in lange verhalen. Je hebt trek in iets korts, iets waar je over na kunt denken, van kunt proeven, misschien om glimlacht, of nog eens leest - en nog eens en nog eens – en waar je maar geen genoeg van krijgt. Zo’n boek dus. Een boek als ‘Wit als een wat’.

‘Ja maar dat zijn gedichten!’ roep je nu verbaasd. Nou, dat klopt. Sla het boek maar eens open, ja, op bladzijde 70 bijvoorbeeld. Bij een boek vol gedichten hoef je namelijk helemaal niet bij het begin te beginnen, maar mag je zomaar middenin gaan lezen.

Wit lied

Wit was de stad
Zo wit als een wat
En alles was stil om ons heen
Zacht viel de sneeuw
Een etmaal, een eeuw
Totdat heel de stad verdween

Daar lagen wij
Wit allebei
Alleen maar ook niet alleen
Wit viel de sneeuw
Op ons al een eeuw
Totdat ook de tijd verdween


Doe nu je ogen eens dicht. Zie je het voor je? Een witte stad, die langzaam bedolven raakt onder de sneeuw. Er is niemand buiten, alleen jij en die ander. Wie? Dat mag je zelf verzinnen. Het is stil. Zo stil dat dat alles stilletjes verdwijnt. Zelfs de tijd.
 

Het gekke aan sommige gedichten is, dat ze steeds mooier worden. De eerste keer dat je ‘Wit lied’ leest, lees je het snel. Aha, het sneeuwt. Daarna lees je het nog eens. Dat kan, want het is een kort gedicht. En dan voel je hoe je langzaam in de ban raakt van de woorden. Je ziet de sneeuwvlokken, je voelt ze bijna op je huid. Je wordt er vanzelf rustig van. Dat is wat de woorden van een gedicht kunnen doen.

Robbert-Jan Henkes schreef een boek vol gedichten. Soms moet je gewoon lachen, bijvoorbeeld om ‘Waarom we elkaar zijn misgelopen’. Een heel verhaal, dat eindigt met: “Maar jij was hier gister / En ik hier vandaag.” Ja, logisch, dan gaat het fout.
Andere keren geniet je van de mooie woorden, of begrijp je niet helemaal wat er staat, en toch weer wel. Dat kan. Gek hè?

De mooie zwart-wit tekeningen zijn van Charles Michels. Soms zijn ze grappig, soms voegen ze wat toe aan de woorden van Robbert-Jan, soms snap je ze en soms ook helemaal niet. En dat hindert niks. Het is net als met het lezen van gedichten: iedereen mag zelf bedenken waar ze over gaan, en het is nooit fout. Heerlijk.

Lidewij.

Wil je ook gedichten lezen van andere schrijvers? Probeer dan eens de bloemlezing Ik zoek een woord, samengesteld door Hans en Monique Hagen.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.