Wij leugenaarsE. Lockhart

Terug naar lijst
 

Wij leugenaars

Titel: Wij leugenaars
Auteur: E. Lockhart
Uitgeverij: De Fontein, 2015
ISBN: 978 90 261 3804 1
Illustraties:

Terug naar lijst

Als een vuistslag

Zon, zee, strand... ‘Wij leugenaars’ van de Amerikaanse schrijfster E. Lockhart heeft een zonovergoten cover. Maar pas op, wie een luchtig zomerboek verwacht, komt bedrogen uit. Dit boek heeft namelijk een gemeen zwart randje!

Welkom bij de prachtige familie Sinclair.
Niemand is crimineel.
Niemand is verslaafd.
Niemand is mislukt.
De Sinclairs zijn atletisch, lang en knap.

Zo begint ‘Wij leugenaars’, het verhaal van de fabelachtig rijke familie Sinclair. Al haar hele leven brengt Cadence Sinclair de zomervakanties samen met haar ouders, ooms, tantes, neefjes en nichtjes door op Beechwood, het privé-eiland van haar grootvader. Tenminste, tót de vijftiende zomer. Voor het eerst is haar vader er niet bij, want die heeft hun gezin kort daarvoor verlaten voor een andere vrouw. Je begrijpt, dat is een behoorlijke klap voor Cadence. Maar de Sinclairs ‘geloven niet in het uiten van verdriet’, en dus heeft Cadence haar pijn maar voor zichzelf te houden.

En er gebeurt nóg iets ingrijpends die vijftiende zomer. Cadence verdrinkt bijna. Behalve het moment waarop ze wakker wordt, onderkoeld en met alleen haar ondergoed aan, kan ze zich niets van het hele voorval herinneren. Sindsdien heeft ze last van hevige hoofdpijnaanvallen. Twee jaar later keert ze terug naar Beechwood en probeert ze de ontbrekende puzzelstukjes bij elkaar te vinden. Welk duister geheim lijkt iedereen voor haar te verzwijgen?

In korte hoofdstukken wisselt Lockhart Cadence’ terugkeer naar het eiland af met flashbacks en sprookjes(!) waarin Cadence de gespannen familieverhoudingen onder de loep neemt. Langzaam maar zeker kom je erachter dat de Sinclairs niet zo perfect zijn als ze zich voordoen. Het wringt. Anders dan bij de meeste mysterie-verhalen krijg je bij het lezen van ‘Wij leugenaars’ toch zelden het gevoel dat je clues aan het verzamelen bent die je steeds een stapje dichter bij de oplossing brengen. Dit boek heeft de sfeer van een droom: net als Cadence ben je er wel bij, maar overal ligt een soort waas overheen. Je kunt nergens op scherpstellen. Ook Lockharts schrijfstijl heeft iets dromerigs. Haar zinnen zijn ritmisch en lijken dikwijls op kleine gedichtjes. Soms past de toon niet helemaal bij een zeventienjarig meisje, maar beeldend is het wel: ‘Ik wervelde wild de lucht in, raasde en sloeg sterren van hun plek, tolde en kotste.’

Misschien is die dromerige sfeer ook de reden dat de ontknoping als een vuistslag aankomt. Zonder dat je er maar het minste vermoeden van had, overvalt Lockhart je met een emotioneel verpletterend slot. Als je dan eenmaal weet hoe de puzzel in elkaar past, besef je hoeveel belangrijke details je over het hoofd hebt gezien en zit er maar één ding op: ‘Wij leugenaars’ zo snel mogelijk opnieuw lezen!

Linda.

Leestip: Personages die van alles voor elkaar verzwijgen vind je ook in ‘Het zwijgen van de vossen’ van Mario van Brakel.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.