Wie klopt daar?Bart Moeyaert

Terug naar lijst
 

Wie klopt daar?

Titel: Wie klopt daar?
Auteur: Bart Moeyaert
Uitgeverij: De Eenhoorn, 2012
ISBN: 978 90 5838 798 1
Illustraties: Gerde Dendooven

Terug naar lijst

Wie krijgt jouw vlees?

De winter kwam, of dacht je dat hij zich tegen liet houden?

Zo begint ‘Wie klopt daar?’ een verhaal over winter, kou en honger. Bart Moeyaart en Gerda Dendooven maakten dit prentenboek. Nu dan weet je het al... hier is niets wat het lijkt. Gerda en Bart laten zich immers nooit tegenhouden om een bijzonder boek te maken.

Het is dus winter, iedereen heeft honger en het paard van de boer gaat dood. De slager slacht Moos, maar voor wie is het vlees? Voor de drie dochters die er alles voor over hebben om wat eten te krijgen, of voor de boer en zijn zonen? ‘Wie klopt daar?’ is geen zoet verhaal vol schattige pietjes en een Sinterklaas die op 5 december aan de deur klopt, maar een mix van twee heel oude Sinterklaasverhalen. Een volksverhaal van eeuwen geleden, waarin een arme vader zijn drie dochters hun lichaam laat verkopen. En een volksverhaal over drie studenten die door een boosaardige herbergier in een pekelvat (een ton waar vlees in werd gezouten en bewaard) worden gestopt en die Sinterklaas weer tot leven brengt. Moeyaart en Dendooven maken van deze twee verhalen een rauw sprookje, waarin de boer zijn drie hongerige zoontjes met een list met de slager meestuurt.

‘Graag gedaan,’ zei de boer. ‘Laat ons zeggen: geen dank en geen tot ziens’

Maar de boer krijgt spijt en springt - als was hij de Sint - op zijn witte paard. De slager roept nog ‘wie klopt daar?’ maar de boer stormt met paard en al naar binnen en grist zijn kinderen bij de messen van de slager weg. En dan is het gezin weer compleet en zijn ze blij dat ze weer bij elkaar zijn. Zij zitten warm binnen terwijl buiten de wind om het huis giert en het lijkt alsof er op de deur wordt geklopt.

‘Wie klopt daar?’ is geen lief prentenboek voor kleuters, maar meer een stoere legende voor iedereen die wat ouder is. Om te genieten van de taal. En om te genieten van de illustraties. Want de tekeningen van Gerda Dendooven zijn bijzonder, hoekig, zwart, bruin, donkerrood, donkerblauw en ze zijn net zo rauw en puur als het verhaal. De woorden van Moeyaart passen bij dit verhaal, ze zijn eerlijk en klinken naar vroeger. Moeyaarts taal maakt geen poëzie van de dood van paard Moos (‘straks rood en warm van het paardenbloed’) of van de scherpte van het mes van de slager (‘met een houw die er niet om loog, werd Moos de laatste weide opgestuurd’.). Hij schrijft direct en hard, met woorden als loeder, bruut en lamlendig en laat je nadenken over de kou en vooral over de honger. Wie krijgt jouw vlees?

Marjolein.

Vond je dit een bijzonder boek?  ‘Zo zwart als inkt’ is ook een gruwelijke versie van een oud en bekend verhaal, (Sneeuwwitje). 
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.