Valentijn en zijn vioolPhilip Hopman

Terug naar lijst
 

Valentijn en zijn viool

Titel: Valentijn en zijn viool
Auteur: Philip Hopman
Uitgeverij: Lemniscaat, 2012
ISBN: 978 90 477 0427 0
Illustraties: Philip Hopman

Terug naar lijst

Een klassieke held

Valentijn heeft vioolles. ‘ Let op je derde vinger, Valentijn,’ zegt de juf. Maar verder gaat het al heel goed!

Valentijn staat in een grote, blauwverlichte kamer. Er hangt van alles aan de muur: schilderijen van mensen die viool spelen, tegeltjes van violen, beeldjes die violen vasthouden, en ook nog 6 echte violen. De juf heeft een lange blauwe jurk aan en speelt op een piano met gekromde poten. Zij en Valentijn werpen grote schaduwen op de muur. Er knispert een warm vuurtje in de haard. Maar wat is dat nou? Op een oude houten stoel zit een klein meisje, haar benen bungelen net boven de grond en ze duwt haar oren stevig dicht!

Als je verder leest in ‘Valentijn en zijn viool’, dan zie je wel vaker iemand zijn oren dicht duwen. En niet alleen dat: je ziet mensen en dieren schrikken, omvallen, wegrennen en boos worden. Klinkt het dan zo slecht wat Valentijn speelt? Of speelt hij misschien heel erg hard?

Toch maakt Valentijn veel vrienden met zijn vioolspel, sterker nog: hij wordt een held! Hij verjaagt een grote rode draak en hij bevrijdt een hele stad. Om dat te vieren, mag Valentijn optreden voor de koning en de koningin. Wat zullen zij daarvan vinden?

Valentijn en zijn viool’ is een prachtig prentenboek waar je eindeloos in kunt bladeren. Het speelt in de tijd van kastelen en zwaarden, de tijd van wolven, slotgrachten en feestmaaltijden. De tijd waarin kippen en koeien los op straat liepen, en waarin het hele volk op straat samenkwam, om de jongleur zijn ballen de lucht in te zien gooien, of om te luisteren naar het vioolspel van een kleine jongen. De platen zijn dromerig en sprookjesachtig. Ze lijken wat op schetsen, maar ze zijn vol van kleur. Overal zie je mensen en dieren, groot en klein, dichtbij en ver weg. Maar je ziet ook groene graslandschappen, een groot kasteel, de wolken, en het licht van de ondergaande zon. Je kunt blijven zoeken en ontdekken: hé, daar ligt iemand in het gras te slapen, daar houdt iemand duiven op het dak, daar rijdt een jonkvrouw in een roze jurk op weg naar het kasteel. En het is ook leuk om naar Valentijn te kijken. Hij heeft van dat lieve donzige haar en een heel net pakje aan. En steeds weer trekt hij dat onschuldige hoofd, terwijl alle andere gezichten verkrampen zodra hij met zijn strijkstok de snaren van zijn viool raakt.

Alle andere gezichten? Nee, natuurlijk niet! Want wie leest of bladert in ‘Valentijn en zijn viool’, kijkt zijn ogen uit, en heeft een lach op zijn gezicht!

Lotte.

Als je dit boek leuk vond, dan vind je misschien ook ‘De Koning en zijn schat’ leuk!

 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.