Toen mijn vader een struik werdJoke van Leeuwen

Terug naar lijst
 

Toen mijn vader een struik werd

Titel: Toen mijn vader een struik werd
Auteur: Joke van Leeuwen
Uitgeverij: Querido, 2010
ISBN: 978 90 451 1084 4
Illustraties: Joke van Leeuwen

Terug naar lijst

Stiekem lachen om een oorlogsboek

In het land van Toda en haar vader is er oorlog. Haar vader moet naar het Zuiden van het land om te gaan vechten. Oma komt op Toda passen, maar die stuurt haar de stad uit als het daar ook te gevaarlijk wordt. Ze moet haar moeder gaan zoeken. Haar moeder, die in een ander land woont en die ze nog nooit heeft gezien… Zal Toda haar vinden? En mag ze daar dan blijven? Dit verhaal lees je in veel oorlogsboeken. Maar opvallend aan dit boek is dat je er ook bij kunt lachen.

‘Toen mijn vader een struik werd’ heet het nieuwste boek van Joke van Leeuwen. Huh? Groeien er takken uit de vingers van Toda’s vader? Of bladeren in zijn haar? Nee, haar vader leert zich te verkleden als struik, zodat hij niet opvalt en de vijand hem niet doodschiet. Toda hoopt maar dat hij in het bos gaat vechten en niet in de stad…

Toda is een gewoon meisje dat ongewone dingen meemaakt. Ze blijft niet hangen in wat-zou-er-gebeuren-als-gedachtes. Ze neemt de dingen zoals ze komen: met een bus vol kinderen meegaan op zoek naar een veilige plek, overnachten in een gebouw waar ze niet wil zijn, meer geld dan was afgesproken geven aan de man die haar de grens over moet smokkelen... Verwonderd bekijkt ze wat haar overkomt. En ze vertelt er heel grappig en droog over. Als haar vader vertrekt en haar oma bij haar thuis komt wonen, zegt ze: ‘Toen mijn vader vertrok, kwam mijn oma. Ze zette de suikerpot op een andere plek dan waar die hoorde en legde een deken over de bank, zodat de bank het benauwd kreeg.’

Het allerbest schrijft Joke van Leeuwen als Toda en de grote mensen elkaar niet begrijpen. Zoals wanneer ze in het nieuwe land aankomt en een vrouw haar ondervraagt:

‘Heb je wel eens wat gebroken?’ (…)
‘Ja,’ zei ik.
‘Was het een been?’
‘Nee, ‘ zei ik.
‘Was het een arm?’
‘Nee,’ zei ik, ‘het was de lievelingsbeker van mijn vader.’

De vrouw onderzoekt haar lichaam om te zien of ze ‘van binnen genoeg’ leeft en meet alles wat er te meten valt, zelfs de diepte van Toda’s navel. En een man vraagt of ze nuttig is. Bizar zeg, hoe die mensen een vluchteling ontvangen! Hoewel… hoe ontvangen en behandelen wij onze vluchtelingen hier eigenlijk? Dit boek houdt ons mooi een spiegel voor.

Joke van Leeuwen heeft zelf de tekeningen gemaakt. Ze zijn niet opvallend mooi, maar wel bijzonder. Omdat ze droog-grappig zijn. Omdat ze meer laten zien dan in de tekst staat. Omdat ze eigenlijk niet echt een tekening zijn, zoals een geschreven lijstje met de dingen van thuis die Toda nooit wil vergeten (‘hoe we lachten als we lachten’, ‘de schoot van papa’). Op jouw vergeet-me-niet-lijstje kun je in ieder geval dit boek zetten!

Jennifer.
 

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.