ThornhillPam Smy

Terug naar lijst
 

Thornhill

Titel: Thornhill
Auteur: Pam Smy
Uitgeverij: Ploegsma, 2017
ISBN: 978 90 216 7773 6
Illustraties: Pam Smy

Terug naar lijst

Samen ben je nooit alleen

Het moment dat je het omslag van ‘Thornhill’ van Pam Smy ziet, geeft het direct een spookachtig gevoel, door het afgebeelde huis, de persoon die voor het raam staat en het donkere kleurgebruik. En dat gevoel, wat soms toe- en afneemt, blijf je ook hebben tijdens het lezen van de tekst en het bekijken van de illustraties.

‘Thornhill’ gaat over Mary die in haar dagboek schrijft over het wonen in het meisjesweeshuis Thornhill. Ze praat weinig en heeft geen vriendinnen, ook niet op school. Sinds de grote pestkop weer teruggekeerd is, trekt Mary zich terug op haar kamer, waar ze rustig marionetten maakt. Doordat het weeshuis gaat sluiten, worden alle meisjes ergens anders ondergebracht, alleen bij Mary en haar kwelgeest lukt dat nog niet. En het getreiter gaat van kwaad tot erger, tot ze er niet langer meer tegen kan.

De stripachtige illustraties in ‘Thornhill’ zijn van Pam Smy zelf en deze wisselen steeds af met de dagboekfragmenten. Het bijzondere is dat het al snel duidelijk wordt dat deze illustraties een ander verhaal vertellen dan de tekst. Beide verhalen spelen zich zelfs in een andere tijd af! Toch is het ook weer niet helemaal anders. In de illustraties wordt het verhaal van Ella afgebeeld. Zij is tegenover Thornhill komen wonen en is net als Mary behoorlijk eenzaam. Thornhill is dichtgetimmerd, maar toch ziet Ella er tekens van leven en dat maakt haar nieuwsgierig. Zo komt het verhaal uit de illustraties samen met het verhaal uit de tekst. Het boek leer je dus pas volledig kennen als je zowel de tekst als de illustraties met elkaar verbindt. Verrassend is het hoeveel er te ontdekken valt. Het zorgt ervoor dat je alles goed in je op wilt nemen en dat het verleidt om af en toe even terug te kijken en te lezen om er zeker van te zijn dat je niets mist. Pam Smy heeft de tekst en de illustraties op een verbazingwekkend knappe manier met elkaar vervlochten.

Emoties zijn voelbaar verwerkt in Mary’s breekbare tekst: ‘Ik sluit mezelf op. Dat doe ik. Het is de enige manier om veilig te zijn voor haar.’. Door Pam Smy’s gedetailleerde tekeningen komen emoties ook daar op een indringende manier binnen.
Beetje bij beetje kom je achter het hele verhaal. Je weet gewoon dat er iets te gebeuren staat in de tekst én in de illustraties. Het zorgt voor constante spanning die volgehouden wordt tot het einde van het verhaal. En van dat einde krijg je het gek genoeg zowel koud als warm.
Tijdens het kijken en lezen, beginnen Mary en Ella zo vertrouwd aan te voelen, dat het net bekenden zijn. En uiteindelijk zijn ze eigenlijk meer dan dat geworden: gewoon je vrienden.

Suzan.

Leestip: De kleuren van de getto van Aline Sax is ook een graphic novel waarin de illustraties net zo’n belangrijke rol spelen als de tekst.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.