Ssst! We hebben een planChris Haughton

Terug naar lijst
 

Ssst! We hebben een plan

Titel: Ssst! We hebben een plan
Auteur: Chris Haughton
Uitgeverij: Gottmer, 2014
ISBN: 978 90 257 5620 8
Illustraties:

Terug naar lijst

Wij gaan op vogeljacht

Vier mannetjes in donkerblauwe jassen, schoenen en mutsen staan tegen een effen lichtblauwe achtergrond. Ze staan van groot naar klein en kijken je aan. De kleinste kijkt opzij naar de drie grotere mannetjes. Misschien zijn het wel zijn broers. Zij houden hun wijsvinger voor hun lippen. De titel in grote witte letters (vier letters die ook in grootte aflopen) laat zien wat de drie mannetjes bedoelen: ‘Ssst! We hebben een plan’. Dat belooft wat.

De vier mannetjes willen in het bos een vogel vangen. Alleen de kleinste heeft geen vangnet bij zich. Wanneer het kleinste mannetje naar de vogel begint te roepen, draaien de andere drie zich om en laten hem weten dat hij stil moet zijn. Ze hebben een plan! De drie proberen de vogel te pakken te krijgen, maar dat mislukt. Wanneer ze de vogel weer ergens zien zitten gaan ze opnieuw aan de slag.

Prentenboekenmaker Chris Haughton weet met heel weinig woorden een erg grappig en ook spannend verhaal te maken. Je hoort hoe de mannetjes zichzelf rustig proberen te houden, terwijl ze naar de vogel sluipen: ‘We klimmen rustig, heel rustig. Stop, SSST! Ik tel tot drie.’ En met een enkel woord roept de schrijver de actie op: ‘NU!’ Het herhalen van de tekst, met steeds een kleine verandering, geeft niet alleen ritme aan het verhaal, maar bouwt ook de spanning op. Zal het de mannetjes lukken om de vogel te vangen?

Elke keer als de vogel ontsnapt, moet je weer lachen om de klungelige mannetjes. Dat komt zeker ook door de prenten. Wanneer de vogel op een tak in het water zit, zie je de mannetjes ernaar toe peddelen op een boomstam. Als het voorste mannetje naar voren duikt met zijn vangnet, belandt hij in het water. Op een andere tekening zie je aan de gezichten van de mannetjes hoe erg ze hun best doen om hoog in de boom te klimmen: oef, wat hebben ze het zwaar. Het stil toekijkende kleinste mannetje maakt dat de andere drie nog onhandiger lijken.

Het ritme van de tekst komt ook terug in de prenten. In het bos is de achtergrondkleur steeds blauw, maar als de mannetjes de kleinste toeroepen stil te zijn is de achtergrondkleur wit. Die onderbreking zet ook het verhaal even stil, waarna je nog meer aandacht hebt voor het volgende plan. Chris Haughton gebruikt voor de mannetjes en de omgeving alleen verschillende tinten blauw in grote kleurvlakken. De vogel met zijn oranje, roze en paarse veren valt daardoor extra op.

‘Ssst! We hebben een plan’ is een zeer goed geschreven en getekend prentenboek. De draai in het verhaal, wanneer het kleinste mannetje uiteindelijk een poging waagt, is erg leuk en mooi om te zien. Zo kan het dus ook! Of niet?

Inger.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.