Spookje SpartacusGuido van Genechten

Terug naar lijst
 

Spookje Spartacus

Titel: Spookje Spartacus
Auteur: Guido van Genechten
Uitgeverij: Clavis, 2014
ISBN: 978 90 448 2278 6
Illustraties:

Terug naar lijst

Vliegend, roze en lief

Toen kleine Spartacus werd geboren, deed hij zijn naam geen eer aan. Lees maar mee, dan snap je waarom. Hij zag er heel anders uit dan de andere spoken. Die waren groot en wit. Spartacus die was roze. Roze, lief en klein. En dat voor een spook. Maar mama, die was alleen maar supertrots op haar kleine Spartacus.

Spartacus werd al snel groter. En op een dag moest hij, net zoals alle jonge spookjes, naar de spookschool. Om een echt spook te worden. En daarmee begon alle ellende.

In ‘Spookje Spartacus’ was school een droom van ieder kind. Lekker lang opblijven, nepspoken in het donker en urenlang verstoppertje spelen. Spartacus had het reuze naar zijn zin. Tot op een dag het Hoofd van de school het tijd vond om echte spoken van hen te maken.

Wat hield dat in? Nou, lessen spookgeschiedenis volgen en leren zweefvliegen. Dat vond Spookje Spartacus nog wel leuk. Maar ze moesten van het Hoofd ook heel hard en heel eng schreeuwen: ‘BOEOEOEHHH!!!’. Een zware spokenproef voor zo’n lief spookje. Hoe hard Spookje Spartacus ook zijn best deed, hij kon alleen maar heel zachtjes ba..ba..bahou zeggen. ‘Daar moest iedereen om lachen’. Behalve het Hoofd. Hij werd heel erg boos. ‘Spartacus werd naar de Verlaten Toren gestuurd.’ ‘“Kom pas terug als je echt kunt spoken!”’

Zou jij geslaagd zijn voor deze spokenproef?

Diepbedroefd zweefde Spartacus naar de Verlaten Toren. Het was er koud en donker. Op een nacht hoorde hij miauwen. En ook hier geldt: Wie goed doet, goed ontmoet. Spartacus ontmoet Miauw een zwarte kater met een rode strik om haar staart. En die twee werden dikke vrienden. Samen pimpten ze de hele toren op. Ze vonden onder in de kelder mooie spulletjes en lappen stof waar ze gordijnen van maakten.

Miauw plukte iedere dag een bosje bloemen. Ken je het spreekwoord: Zoete koekjes worden niet gebakken? Maar hier gebeurde dat wel, en hoe. Roze, zoete, poezige, koekjes. Terwijl zij het samen zo gezellig hadden, gingen de lessen op de spookschool gewoon door. De klasgenootjes van Spartacus ‘konden ondertussen allemaal eng spoken’. Je kon ze vinden in oude kastelen die zonder spook zaten. Maar ook de Verlaten Toren had geen spook, dachten ze… als dat maar goed afloopt?

In dit boek komen heel veel verschillende spoken voor, in alle soorten en maten. Grote spoken, dikke, kleine, brede, dunne spoken en in het midden een heel lief klein roze spookje. Volg dit roze lieve spookje en je volgt het verhaal. De prenten van Guido van Genechten zijn simpel met weinig kleur, wat de expressie van de prenten vergroot. Guido van Genechten wil ons met ‘Spookje Spartacus’ vertellen over anders zijn en dat iedereen goed is zoals hij of zij is. Een boek waar je je vingers bij aflikt na al die koekjes van Spartacus, maar het is ook een boek dat stof geeft tot nadenken. Ontroerend is de foto achter in het boek van Spartacus. Daar is hij net twee dagen oud.

En… denk je nu anders over spoken? Zouden ze echt bestaan?

Paula.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.