Soldaten huilen nietRindert Kromhout

Terug naar lijst
 

Soldaten huilen niet

Titel: Soldaten huilen niet
Auteur: Rindert Kromhout
Uitgeverij: Querido, 2010
ISBN: 978 90 2585 615 1
Illustraties:

Terug naar lijst

Zodra ik er over de drempel stapte, was ik betoverd. Wat een huis! Muren, deuren, open haarden en meubels waren versierd met kleurrijke afbeeldingen van mensen, dieren en abstracte figuren – alsof het huis één groot schildersdoek was.’ Het huis heet Charleston en het lag haast toevallig op het pad van Rindert Kromhout in Zuid-Engeland. Toen Rindert ook nog eens de verhalen hoorde over de mensen en over hun manier van leven was hij niet alleen betoverd. Hij was ook verloren. Hij moest en zou er een boek over schrijven: ‘Soldaten huilen niet’. Kromhout had zich een makkelijker taak kunnen opleggen.

Charleston was het buitenhuis van schilderes Vanessa Bell. Met haar zus, de schrijfster Virginia Woolf, vormde ze de kern van een groep schrijvers, artiesten en wetenschappers, de Bloomsbury Group. Iedereen liep in Charleston iedereen voor de voeten. Schrijvers gingen en kwamen. Schilders doken op en verdwenen. Wetenschappers streden er om het laatste woord. En de liefdes wisselden er even makkelijk van vriend en vriendin als van laken. De knopen van Charleston waren ingewikkeld. Om ze te ontwarren, voert Rindert Kromhout Quinten, de jongste zoon van Vanessa Bell, en zijn oudere broer Julian als hoofdrolspelers op. Met Quinten, die schrijver wil worden, kijkt hij vanuit de boomhut toe. Ze volgen de tafelgesprekken die heen en weer golven. Ze maken kennis met de meest eigenzinnige lui en spinnen heerlijke verhalen uit tot een meeslepend boek.

Maar was er wel een boomhut? Of past Rindert Kromhout een trucje toe? Zodat je als lezer beter zicht krijgt op het huis en de tuin en al die vreemde vogels? Zei de vader van Quentin: ‘Ga altijd je eigen weg, blijf altijd zelf nadenken. Loop nooit zomaar achter de massa aan.’? Of dacht hij dat? En liet hij dat blijken uit alles wat hij zei en deed? Echt gebeurde verhalen en niet echt gebeurde verhalen lopen in het boek argeloos door elkaar, lijkt het. Maar argeloos is het niet. Rindert Kromhout houdt de touwtjes stevig in de handen. Als hij een spiegel nodig heeft om zijn verhaal helderder te maken, sleept hij er een aan. Ook al is de spiegel gelogen: het verhaal dat er in te zien is, is wél waar. Raar maar waar.

Laat in het verhaal blijkt (helaas) dat ook Charleston het paradijs niet is. Dat ook in dit huis een leugen verborgen ligt, een leugen die onverwacht aan het licht komt. De schok is groot en door de leugen is niets nog wat het was. Alsof de tuinmuur geen mooie tuinmuur meer is, maar een grauwe grens. Alsof een roos alleen nog maar doornen heeft. ‘Telde al het andere nu dan ineens niet meer? Het plezier dat we hebben gehad in al die jaren dat we in Charleston woonden. De ruimte en steun die weg kregen toen we onze eigen weg wilden gaan. De avonden waarop we allemaal bij de vijver zaten en het gevoel hadden dat de wereld, onze eigen veilige wereld, ophield bij de tuinmuur. De fantastische mensen die we dankzij onze ouders hebben leren kennen,’ vraagt Quentin zich af. In ‘Soldaten huilen niet’ heeft Rindert Kromhout al zijn duivels ontbonden. De tover van Charleston schudt hij als linten van kleur uit zijn schrijverspen. En is het hem niet om de spanning te doen, ze is er. Je wilt meteen herlezen hoe hij dat kunstje heeft opgevoerd.

Paul de Moor.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.