SlechtJan Simoen

Terug naar lijst
 

Slecht

Titel: Slecht
Auteur: Jan Simoen
Uitgeverij: Querido, 2007
ISBN: 978 90 451 0588 8
Illustraties:

Terug naar lijst

Slecht is de beste

De Gouden Zoen van 2008 – dat is de prijs voor het beste Nederlandstalige boek uit 2007 voor kinderen tussen 12 en 16 jaar – is voor ‘Slecht’ van Jan Simoen. De vakjury vindt het boek ‘meer dan een spannend verhaal waarin we beetje bij beetje te weten komen welke rotstreek Nathan zijn vroegere vriendin Elke heeft geleverd nadat zij hem aan de kant had gezet.’

De 16-jarige Nathan is door de politie meegenomen. Hij zit al een tijdje in een verhoorkamer met zo’n spiegel waarin hij zichzelf kan zien en waardoor de mensen aan de andere kant hem ook kunnen zien. Die spiegel werkt behoorlijk op zijn zenuwen. Nathan houdt er niet van om zijn eigen kop te zien en nu ziet hij hem steeds. Hij ziet niet alleen zijn blonde krullen en lichtblauwe ogen, maar ook de butsen en de builen op zijn gezicht en de krassen in zijn nek.

Waarom moet Nathan verhoord worden? Wat heeft hij gedaan? Jan Simoen weet je direct het verhaal in te trekken. Hij hakt lange zinnen in korte stukjes, gebruikt veel komma’s en laat zo de gedachten van Nathan over elkaar buitelen. De spanning die Nathan voelt, merk je op die manier ook. Nathan vraagt zich af of zijn vrienden ook opgepakt zijn en of zijn moeder al onderweg is naar het politiebureau. Hij probeert kalm te blijven. ‘Ik ben wel slecht ja, en af en toe doe ik zelfs érg slecht dingen, zoals bijvoorbeeld met mijn moeder, dat geef ik toe. Maar Zó Slecht? Nee.’

Langzamerhand leer je Nathan kennen. Je kruipt via zijn gedachten en herinneringen in zijn persoon. Ook door de dialogen met inspecteur Vuerinckx, met wie Nathan al eens eerder te maken heeft gehad, kom je steeds meer te weten. De schrijver wisselt de periodes die Nathan alleen in de cel zit heel mooi per hoofdstuk af met de verhoren van de inspecteur. Stukje bij beetje komt de ware toedracht naar boven over wat er is voorgevallen tussen Nathan en zijn ex-vriendinnetje Elke.

Als lezer voel je met ik-figuur Nathan mee. Zijn ouders zijn uit elkaar en hij heeft het er best moeilijk mee dat zijn vader weg is. Je merkt dat Nathan in die verhoorkamer onzeker, boos en eenzaam is. Tegelijkertijd blijft Nathan door zijn gedrag en vooral de manier hoe hij daar zelf naar kijkt – ‘zo erg was het toch allemaal niet!’ – op afstand. Je weet nog niet wat hij gedaan heeft, maar het kattenkwaad dat hij eerder heeft uitgehaald, belooft niet veel goeds. Die combinatie van sympathie en afstand houdt Nathan boeiend. Hoofdpersoon Nathan, de beklemmende sfeer van het verhaal en de spanning rond de afloop maken dit boek met recht een Gouden Zoen waard. 

Inger.

Andere boeken van deze schrijver

Info over deze schrijver

.
.